Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Δεν του φτανει. Σε κρατα στα χερια του και σκεφτεται πως δεν πρεπει να χανει το χρονο. Μυριζει τα μαλλια σου και ακουμπα ίσα το στομα του πανω σου. Ακουει τη μουσικη κοιτα τον ουρανο. Αγγιζει το λαιμο σου... Αυριο εγω θα τον παρηγορήσω, θα του μιλαω για να του αποσπώ την προσοχη. Αυριο εγω θα τον συνεφέρνω, θα τον κανω να ξεχναει. Αυριο θα λειπεις...

Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας, αγάπη μου μικρή,
να μοιραζόμαστε τούτη τη κόλαση μαζί.

Ανικητη μαχη...

Δε μπορω να στο εξηγησω. Μα ειναι αυτο που με κανει να κοιτω τους ανθρωπους στα χερια και στα ματια, αναλογα με το τι εχει το λογο. Εσυ, εισαι περιεργος αλλα οικεία περιεργος. Σε φαση οτι τωρα ξερω πως νιωθουν οι αλλοι οταν κανω "αυτο".  Και οχι δεν ειναι του μυαλου μου αυτη τη φορα.

Ενω εγω φτιαχνω τους ανθρωπους οπως τους θελω στο μυαλο μου, μ' εσενα δεν προσπαθησα, ισως προσπαθησες εσυ βεβαια- δε σε επλασα απλα ηρθες. Ηρθες, ειπες σκεψεις δικες μου και δικες σου και με εκανες να παψω οταν απο παντα μιλουσα και χωρις απαραίτητα να λεω κατι, γιατι απλα εδωσες λογο να ακουσω.

Κι ολα αυτα γιατι αναγνωρισες ενα "..κατι.." σαν μοναξια και ιδιαιτερότητα και ανάγκη κι έλλειψη και δεν ξερω τι ακομη.(;) Και ισως να ειναι του μυαλου σου ή του δικου μου ή και των δυο μαζι μα πιστευω και μπορω να επιμείνω πως το οτι εχουμε στο κεφαλι μας ειναι αληθινο. Αφου ο κοσμος ειναι χαρτινος! Δικος μου, κι οποτε θελω γραφω με μολύβι ή στυλο. Τον κανω οτι θελω οπως εσυ τη σιωπη.... 

Ξερω! Οταν μεγαλωσω θα καταλαβω...!

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

Piège/Désespoir...

    Αδυνατω ξανα να βαλω τις λεξεις σε ωραια σειρα. Σκεφτομαι αυτο που ειχα διαβασει. Δεν ξερω...Σ εψαξα μεσα στους τοσους, και σε βρηκα αγαπη μου, και με βρηκες κι εσυ τοτε. Μα εφυγε ο χρονος κι ηρθε ο καιρος κι αλλαζει το μεσα μας να ζεις για ενα τωρα, για το δικο μου τωρα. Αυτο που σε θαμπώνει γτ το χτυπά ο ηλιος, καθε νυχτα περιμενω το πρωι να δω το προσωπο σου στο φως. Και καθε πρωι περιμενω τη νυχτα να σ αγγιξω...
    Εφυγε ο χρονος κι ηρθε ο καιρος κι αλλαζει το μεσα μας αγαπη μου. Κουράστηκα να σε κοιταζω απο ψηλα, και να διαβαζω καθε γωνία του μυαλου σου και να αναρωτιέμαι (αν)τι αξίζει και τι οχι. Βαρεθηκα την απελπισια της ελλειψης σου ακομα κι οταν κρατας το χερι μου σφιχτα. Και να καταστρεφω τον εαυτο μου και μια μερα θα τα καταφερω και θα παψω...

Βλεπεις εγω
κανω κατι
μονο οταν το θελω,
οχι οταν δε με νοιαζει
αρα θα εξυπηρετουσε πολυ
να μπορω να κανω
τον εαυτο μου
οτι θελω,
δε νομιζεις...

Μα δεν ηταν τρελος, απλως τρελάθηκε ερωτεύτηκε και βρηκε ενα λογο να ζει.

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Αν ηξερα πως θα πεθανω νωρις θα εκανα κι εγω τατουαζ στους ωμους!

Τραγουδας στο μπανιο σου και νιώθεις ευτυχια! Και μετα κανεις την πρωτη συναυλια σου με τα δικα σου τραγουδια. Και εκει που μετρας τις αναπνοές και τραγουδας μαζι με τον κοσμο νιωθεις αυτη τη μέθη του ολου σκηνικου. Και μετα γυριζεις σπιτι μονη, πίνεις μερικες μπυρες για να χαλαρωσεις να παψεις να τραγουδας και να σκεφτεσαι το Live μπας και κοιμηθεις. Κοιμασαι...

Μετα απο κανενα μηνα εχεις ξανα συναυλια. Αγχος; τι αγχος να χεις, αφου πατας απο παντα στα ποδια σου. Βγαινεις πανω κι ο κοσμος ειναι περισσότερος και φτανει και πισω απο τα φωτα. Και τραγουδας απο τα τραγουδια που εχεις γραψει το αγαπημενο σου. Ο κοσμος τραγουδα μαζι σου. Και η μεθη παλι να ερχεται περισσοτερη τουτη τη φορα εξαλλου το αγχος σου εφυγε πιο γρηγορα και δεν τίθεται θεμα φοβου πλεον. Ολοι κοιτουν εσενα μα σ αρεσει κι ας εισαι στη λεπτη γραμμη, δε φοβασαι αρα δεν πρόκειται να κανεις λαθος. Μα κι αν γινει ολα επιτρέπονται! Εσυ διαλεγεις τι, εσυ....

Μετα γυρνας σπιτι, μονη και παλι. Ξανα αλκοολ που βοηθαει, δεν κοιμασαι δε μπορεις δε γινεται! Και πιανεις την κιθαρα και πας ξανα στον καθρεφτη, οπως παλια. Ξεκινας να τραγουδας περιμενεις να ερθει το συναισθημα της σκηνης. Και τιποτα! Ανεβαζεις τον τονο μα γινεσαι κενη και αδεια... Ουτε καν την απλοϊκή ευτυχια της αρχης, τοτε που σου εφτανε ο καθρεφτης σου....

Η δυστυχια σου πια ειναι πως δε σου φτανει ο εαυτος σου...
Ξερεις αυτο που ερωτευτηκες πριν λιγες ωρες, ειναι να φωναζουν το ονομα σου και να τραγουδουν το τραγουδι σου, τιποτα αλλο. Και πια θα χρειαζεσαι ενα εκατομμυριο ανθρωπους για να εισαι και παλι πληρης κι ευτυχης, θα χρειαζεσαι τοσους για να νιωσεις αυτη τη ζαλη που σε κανει πιο δυνατη και ομορφη και αυτη που ηθελες να εισαι.
Δεν σε αλλαζει η τεχνη σου, την εχεις μεσα σου, οπως και την ανασφαλια σου. Καλο ταξιδι....

Πια ισως να πιστευω πως ο λογος για μια αρχη ειναι αξιος να προκαλεσει κι ενα τελος...

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

memoria



*Αννα! Μ ακους; Εμ συγνωμη ηθελα απλα να σε ρωτησω...μηπως;
*καλυτερα οχι τωρα, καλύτερα αλλη ωρα...
*μα ομως
*Δε μπορω
*Ενταξει
*Σ αγαπάω ομως...
*Με εδιωξες μολις...Αντιο!


Ενα διαφορετικο απογεμα. Με φοβίζει και πιέστηκα. Συγνωμη γι αυτο. Τωρα φοβαμαι που δε μπορω να κρυψω τιποτα. Φοβαμαι τα φαντασματα και λυπαμαι στον ουρανο για οσα κάηκαν που ειχα. Φοβαμαι και λυπαμαι και ειναι κι αυτος ο πονοκεφαλος...

Και μαθε μου αν μπορεις να κλεινω τα κεφαλαια μου που απο το πουθενα βρίσκω κι ανοιγω... Σε ευχαριστω, μα φοβαμαι(εμενα).

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2011




Take my hand
We're off to never never-land

καπνος σε μπουκαλι...

Σιχαίνομαι καθε αλλαγη πανω σου, ή μαλλον καθε αλλαγη που σε φερνει πιο μακρια απο μενα. Προχτες σε σκεφτομουν παλι ρε, κι αναρωτιόμουν που να εισαι και σε τι κατασταση. Εγραψα και τραγουδι στο πα; Οχι; Δε μπορει να μη στο πα, αφου για σενα λεει, κι αυτο... Καθε φορα εγω σε ρωτουσα γιατι, κι ο λογος σου ηταν τοσο λιγος... Και καθε φορα το επειδη σου κι εσενα σας σιχαινόμουν περισσότερο. Και ειχα πει μια μερα στον εαυτο μου να σε χτυπήσω στο προσωπο. Ξερω πως δε θα γινει, και ξερω πως θα πληρώσεις αλλιώς. Θα με χασεις. Ξερω πως θα πληρωσεις. Το ξερω εγω με σενα ξεπλήρωσα ομως.

Θυμάμαι τις νύχτες, το καλοκαίρι...

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

Σ αυτα... και στ αλλοτινά

   Θελω να σπασω την καρδια μου σε χίλια κομμάτια και να τη δώσω παντου, ακομη κι ετσι ενω φοβαμαι πως παλι σε σενα θα δωσω το μεγαλυτερο. Με αυτο τον τροπο θα ειμαι καλα οπου κι αν βρισκομαι, αφου παντα θα εχω κατι δικο μου εκει γυρω. Ο σκοπος ειναι να ειμαι καλα χωρις εσενα στην ουσια, αρα να ειμαι καλα και με τους αλλους ανθρωπους.
   Κι απο την αλλη θελω να μαζέψω μεχρι και τις τελευταίες απο μεσα μου ελπιδες. Να μην ξαναμοιράζω στιγμες και να μην ξαναδωσω πουθενα κομματι δικο μου. Να εχω ολοκληρους τους χτυπους να τραγουδω για μενα, συνειρμός να μην γινεται και το παλια να έγκειται στο χτες.


"Να γκρεμιστούνε τα όνειρά μου
για να τα ξαναονειρευτώ..."

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

"Σε αναπνεω."

Χαρτι ειστε για μενα, προχειρο.
Για ποιήματα,
ειτε και πιο πετυχημένα τραγουδια.
Χαρτί για το τζακι μου.
Χαρτί να γραφω οποτε το θελω,
το εχω αναγκη. 


Οσο για μενα
Πανω μου δεν ξαναγραφει κανεις.

Καταστραφηκα(με)...
"Ενα αστρο εκαψε το σπιτι μου..."

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011

(κενο)

Περπατουν στο δρομο, νευρικά.
Φοραω ακουστικα για να μην ακουω τις κραυγές.
Διαβαζω το ονομα σου στον τοιχο και σκεφτομαι παλι τα γνωστα.
Φοβασαι επειδη δεν το κανω εγω.
Ισως ετσι παει. Ασυναρτησίες.

Ετσι σε ψαχνω σ ολους τους δρομους στα παλιά
στα προσωπα του κοσμου
γνωριζω τον εαυτο μου στα σκαλιά... 

Κυριακή, 10 Ιουλίου 2011

Μικρα βεγγαλικα

Ορίστε, κρατα σφιχτά το κενό σου στα χερια σου και να θυμασαι πως εγω λείπω απο κει. Αγάπησε και ζησε και τραγουδα χωρις. Μονο τα παθη ζουνε μωρο μου, κι εγω καταραμενη βρισκομαι να τα ακολουθω. Να ξυπναω με τη σκεψη σου τη νυχτα, να σπαω πραγματα, να γραφω μουσικη, και να ξεχειλίζω οργη. Να σε βλεπω στα προσωπα του κοσμου, που λεει και το τραγουδι, και να μιλαω μονη μου για σενα αφου απελπισμένη πνίγομαι ακομα και σε τεχνητές καταστασεις. Να κλαιω για τα λαθη και να θυμωνω καθε φορα που αδικείς και αδικώ τον εαυτο μου.

Ναι μωρο μου τα παθη μοναχα ζουνε, και δεν ανησυχώ γι αυτο, γιατι ετσι δε θα με ξεχασεις. Μια φορα μου ειχες πει πως θα κουραστω ετσι που ζω, ομως εγω ξεκουραζομαι  στο θανατο κι αντοχες μου κρατουν ως τοτε. Φοβασαι μωρε, λογικο δεν πειραζει. Τα παντα σου ειναι το δικο μου τιποτα. Δεν πειραζει που κλείνεις τη ζωη σου σ ενα γυάλινο κουτι, τα πας τοσο καλα που δίστασα και δεν εσπασα καν το φρουριο σου μα ανοιξα λιγο το παραθυρο για να αγαπησω τη μυρωδιά σου και να μεινω.

Και τωρα θα σου πω καληνυχτα. Ειμαι ησυχη πως δε θα ξεχασεις... Θα σε φιλήσω δυνατα λιγο πριν πεθανω νεα, και θα κρατησω σφιχτά το λαιμο σου. Θα κλεισεις τα ματια σου και θα ερωτευτεις αυτο που δεν αντεχεις, εμενα που σου δινω εναν εαυτο με παθος. Εμενα που σου εμαθα το φως, μα σου τραγουδησα στο σκοταδι...

Με ζωντανεύεις στο αστραφτερό σου πουθενά
ομως εγω θα σε προλάβω στο λιμάνι ξημερώματα,
θα πέφτουν γύρω μας μικρά βεγγαλικά.
...Το τελευταίο σου τσιγάρο έγινε σκόνη.

Σάββατο, 9 Ιουλίου 2011

"Οτι μπορω να θυμηθω το χω κρατησει"

"Εγω πιστευω πως αν ειχε τελειωσει θα σου μιλουσε κανονικα."


Τοσα λαθη.
Η Στελλα που πατησα στο πατωμα.
Η ζωη μου που σταματησε επίτηδες.
Ο φημισμένος εγωισμός μου ως τοτε
που εσπασα και κατατρόπωσα.
Κι αλλα πολλα που δε θελω να σου πω,
καλυτερα να μην ξερεις...

Εγω με το μυαλο μου το εζησα ετσι.
Κι αν ειχε τελειωσει ισως να μιλουσα κανονικα.
Λυπαμαι.
Μα να σου πω ομως, δε μετανιώνω. Γιατι τωρα ξερω.


Μα ομως μη ρωτησεις  ποτε, αν θα γυρνουσα το χρονο πισω.. Μη ρωτησεις, ποτε ξανα, ακους; Ποτε! Προσπαθησα φορες και δεν εγινε...  Προσπαθησα και πιο πολυ απ' το να παψω να θυμαμαι... Να εισαι εδω εσυ πρεπει οπως τοτε ετσι και τωρα. Να με αγγιζεις και να τραγουδαμε. Και καθε φορα να αναρωτιόμαστε γιατι ενδιδουμε αφου δεν το αντεχουμε. Και να λες σε ολους πως ειμαι η μικρη σου κι εκεινοι να ζηλευουν... Υποσχομαι πως θα ρθει η μερα... 

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

"Κοιμήσου· η καρδιά μου ξαγρυπνα..."

Μπηκαμε στο σπιτι. Ακουμπησα τα κλειδιά διπλα στο τραπεζακι. Προσπαθησα να σε αγκαλιασω για να απελευθερωθω απο τη λαβη που μου ειχες κανει με τετοιο τροπο που δε μπορουσα να αναπνεύσω χωρις να πεσεις. Ησουν σχεδον λιπόθυμη και τα ποδια σου σέρνονταν στο πάτωμα σε καθε μας βημα. Τα καταφερα να σε κρατησω καλυτερα. Σε σηκωσα στα δυο μου χερια κι εσυ φωλιασες το κεφαλι σου στον ώμο μου. Η μπλουζα μου βάφτηκε κοκκινη απο τη μυτη σου που ακομα ετρεχε.

Επρεπε να καθαρισω το προσωπο σου απο το αιμα, μας οδηγησα στο λουτρο. Σε εβαλα να κατσεις στο μαρμαρο και να ακουμπήσεις την πλατη σου στη γωνια του τοιχου, οτι πιο σταθερο γινοταν. Τα ματια σου ετρεχαν κι ετσι το αιμα φαινοταν περισσοτερο. Τα χερια μου ετρεμαν μα δεν επρεπε να το καταλαβεις.

Πηρα μια καθαρη πετσετα απο το ντουλαπι και εκατσα διπλα σου.. Χάιδευα τα μαλλια σου και σου ελεγα πως δεν πρεπει να φοβασαι. "Εγω ειμαι δω". Πηρα λιγο νερο απο το νιπτήρα και καθαρισα το προσωπο σου. Σου ειπα ξανα να μη φοβασαι κι εσυ με κοιταξες και χαμογελασες. Τα ματια σου ετρεχαν ακομη σε αντιθεση με το αιμα που ειχε σταματησει. Σκεφτηκα πως πρεπει να αλλαξουμε πετσετα γιατι η κοκκινη θέα δεν βοηθουσε και πολυ. Συγκρατούσα τα χερια μου με ευκολία τωρα. Δεν επρεπε να φοβηθεις. Εφερα μια καθαρη πετσετα κι ενα ποτηρι νερο απο την κουζινα.
"Θες να παμε να ξαπλωσουμε;"
"Θελω"...

 Σε πηγα μεχρι το κρεβατι σου. Εφερα τα δικα μου μαξιλαρια απο το διπλα δωματιο. Αφου ξαπλωσες  εβγαλα τα παπουτσια σου και σε σκεπασα. "Θα ειμαι μεσα αν θελησεις κατι, ονειρεψου λουλουδια εσυ τωρα..." σε φιλησα στο μετωπο και πηγα στο σαλονι. Θα περιμενα να κοιμηθεις για να ερθω με τρεμαμενα χερια να κατσω διπλα απο το κρεβατι σου και να σιγουρευτω για την καρδια σου που χτυπαει.


Τιτλος: απο τον Ὕπνο τοῦ καπνιστῆ του Μιχαλη Γκανα.

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Αρνητικα συναισθηματα

Η αληθεια ποναει ανεξαρτητα και η αληθεια αγγιζει χωρις προυποθεσεις.
Οποτε και παλι με πληγωνεις, πρωτη σχεδον φορα.
Αλλα δεν ξερω τι να πω για τον εαυτο που περιγραφεις, εγω εχω υπαρξει και χειροτερα.
Κι εγω με περιγραφω για τοτε και τωρα, μπορει, ως τον χειροτερο ανθρωπο.

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2011

(Μου)σικη

Μου επιτρεπεις για μια και μονο αναρτηση να θεωρησω τον εαυτο μου στιχουργο;
Ευχαριστω...

Τους λυπαμαι τους στιχουργους.
Τους λυπαμαι, γιατι αυτος για τον οποιο παει το τραγουδι
δεν το εκτιμαει, ή δεν το ξερει.

Ξερεις πως γινεται, πως γραφεται ενα;
Βγαζεις την καρδια σου στο τραπεζι και ξεκινας με το στυλο.
Και λευκη σελιδα φοβος ευκολα γινεται
μα δεν εχεις λογο οταν το υλικο σου ειναι καλο.
Ανοιγεις φακελους, ψαχνεις λογια, που ειπωθηκαν κι ας ηταν ψευτικα κι αρχιζεις.
Εμενα με δυσκολευει ο πρωτος στιχος μετα παει ανετα.
Αλλα απο οσους το ακουσαν εκεινος που επρεπε δεν το χει ακουσει ακομα,
αλλα και να το ακουσει δε θα τον νοιαζει μωρε.
Ξερεις ειναι λιγο καπως αυτο...
Τεσπα καληνυχτα.

Α! Και να θυμασαι ποσο μακρια ειναι το φεγγαρι γιατι μια μερα θα μετρησω την αγαπη σε αποσταση...(οταν εχω εσενα, μπορω να ονειρευομαι)

Ε!/ Λα#- για μενα...

Το λα διεση, ειναι παρεξηγημενο ολοι το λενε Σι υφεση... Χεστηκα. Στο Θεμα μας.

Σ εχω αδικησει οσο ολους τους ανθρωπους μαζι, ισως μια μερα λιγοτερο. Θα ξεκινησω τη αναρτηση για σενα με ενα μεγαλο Συγνωμη.

Σε εχω μαζι μου οπου παω. Σε φοραω στο αριστερο μου χερι. Και στο μυαλο μου, στο μυαλο μου, εκει ολα ειναι μπερδεμενα, ωραια μπερδεμενα. Εκει βλεπω πως με εχεις μαθει να σκεφτομαι. Εισαι ενας πολυς ανθρωπος για μενα, ενας περισσοτερος απο μενα ενας που θελω να εχω, να αγαπω.

Δε μου αρεσε που με εβαζες πανω απο εσενα, δε μου αξιζε. Δεν ξερω τι καναμε λαθος-τι εκανα λαθος. Δε μπορω να σκεφτω, με δυσκολια βαζω και τις λεξεις σε σειρα αφου ακουω το τραγουδι που μου εμαθες και νιωθω αυτο με τις βελωνες, που εχουμε συζητησει φορες και φορες και αποσυντονιζομαι.

Εσυ απο μονη σου με εμαθες. Διαβαζες ανα πασα στιγμη τι σκεφτομαι, ελεγες "δε μπορω να ξερω, μπορω να φανταζομαι" αλλα και παλι. Αν η φαντασια σου αποτελουσε δυνατο ερεθισμα ηταν αρκετη να βασιστεις σε αυτη, να βασιστω κι εγω.

Η ζωη δεν ειναι το σχολειο. Η ζωη ειναι η μουσικη σου, η δικη μου, τα χρωματα, οι ηχοι, ο πονος, η αγαπη, ο ερωτας, η παραβαση, η ειλικρινια. Μου εμαθες τα παντα, πως να εννοω την καληνυχτα, πως να αφηνομαι, πως να μιλαω με χρωματα, πως εχω δυο εαυτους, πως να διαχειριζομαι σκεψεις-κι ας μην το εκμεταλευτηκα, πως να υπερβαλω, πως υπερβαλω και πως φοβαμαι, και βρισκομαι πισω σε καποια θεματα. Μα δε μπορεσες να με αλλαξεις δυστυχως, θα με εκανες τον καλυτερο ανθρωπο, το ξερω.

Εισαι ο ανθρωπος με την πιο υψηλη συναισθηματικη νοημοσυνη που ξερω. Ο πιο σωστος ανθρωπος. Ρε σ αγαπω περα απο ολα, νιωθω πως δε με εχεις πιστεψει ποτε ως τωρα. Αλλα εγω σ αγαπω κι ας ειναι με τον επιπονο τροπο.
Ηρθα και η απλιστη νομιζα πως δεν ζουσες πριν απο μενα. Και ματαια παλι νιωθω πως δεν θα ζεις μετα. Ξερω πως θα ζεις και θα υπαρχω στο κεφαλι σου, ισως σου εμαθα κι εγω πραγματα-ελπιζω. Σιγουρα σου εμαθα λιγοτερα, δεν εχει σημασια. Ξερεις και ξερω πως οι δρομοι μας θα μπλεξουν παλι. Αφου του χρονου (λογικα) θα ειμαι εκει.

Δεν ξερω τι να πω. Δεν ξερω πως να κανω μια απλη αναρτηση με μαυρο φοντο σημαντικη. Απλα στο μετρημα ηθελα να εισαι απο τους πρωτους. Καλο καλοκαιρι. Εγω θα το περασω με το βιβλιο σου.




Imagine no more tears dissolving all your fears...
I saw my tears in your eyes   you saw your fears in mine    we watched it burn together

Υ.Γ: Οπως ειμαι μαζι σου δε θα ειμαι με κανεναν...Γιατι ετσι...

επειδη ρωτησες, γι αυτο...

Μμμ δες πως γινεται: Καθε κειμενο που γραφω μπορει να ειναι πολλοι ανθρωποι μαζι. Μερικες φορες γραφω σα να ειμαι εσυ και να παρατειρω εμενα, γραφω για μενα δηλαδη αλλα σα να τα λεω εγω για σενα. Επισης συχνα γραφω για να σου πω καποια πραγματα, για να σου δωσω και μετα να το μετανοιωσω λιγοτερο. Ακομη δεν ειναι λιγες οι φορες που ενα κειμενο ειναι ενας και μονο ανθρωπος...

Θα σε πληγωσει η αληθεια που μπορω να καταγραψω. Το σωστο θα ηταν να σε αγγιζε επειδη την εχω γραψει εγω. 'Η μαλλον κατσε να το πω καλυτερα αυτο. Να δες πως θα παει, πως το εννοω. Αν πω εγω κατι πρεπει εσυ να του δωσεις σημασια γιατι το ειπα εγω που λογικα σε ενδιαφερω (καλο ειναι να εχει περιεχομενο αυτο που θα πω φυσικα-αλλα αυτο ειναι το δικο μου κομματι και τωρα μιλαμε για σενα). Αλλα η αληθεια μας αγγιζει οποιος κι αν τη λεει, οποτε ειτε μου δινεις σημασια για δικο σου λογο ειτε οχι εγω εχω την αληθεια με το μερος μου που εξασφαλιζει μια ουσια.

Ρε μα ξερεις τι θελω. Να διαβασουμε μαζι. Θα εισαι η δυναμη μου τη χρονια που ερχεται. Ξερω πως μπορεις κι ελπιζω πως θελεις, δηλαδη θελεις λογικα. Οταν ειμαστε μαζι τα ξεχναω ολα. Ειναι τοσο τελειο αυτο, δε χρειαζεται να σου εξηγησω, και καποιες φορες δε χρειαζεται ουτε να καταλαβεις. Ειμαι εγω μαζι σου, βγαζεις τον εαυτο που αγαπαω περισσοτερο απο εκεινους που εχω. Νιωθω επαρκης, ανθρωπος που καταπιεζει την πραγματικοτητα του μα αποδεχεται το πρεπει. Εχω τα πιο ομορφα ονειρα οταν κοιμασαι διπλα μου, και το πιο απαλο χερι να κραταω.

Δεν ξερω τι με πιανει και θυμαμαι, εχω φυγει απο καιρο απο σενα και δεν ξερω τι με γυριζει πισω. Μα σκεψου εισαι ο ανθρωπος που θελω να εχω διπλα μου οταν δεν ειμαι καλα, που εγω σε τετοιες περιπτωσεις χανομαι. Και γραφω για σενα και νιωθω καλα. Μακαρι να το διαβασεις. Θελω να το δεις γραμμενο. (Ναι! Ειναι για σενα! μην τα ξαναλεμε, πρωτη μιλαμε δευτερη βαραμε..χαχα)

Αν με διαβαζες πιο τακτικα θα ηταν πιο ευκολο. Εσυ θα ηξερες οσα εγω  δε θελω να σου πω μα θελω να σε κανω να καταλαβεις. Θα ηταν πιο ευκολο τις λιγες στιγμες που σε συνανταω να ξερεις πως και ποσο. Θα συζητουσαμε για τις διακοπες μας κι οχι για τα εισιτηρια.

Θα ηταν ευκολο αν ηξερες. Αν ηξερα κι εγω τα πραγματα θα ηταν αλλιως. Τι κι αν διαβαζω τα ματια σου, τα χερια σου δισταζουν.

Αν ηξερα κι εγω τα πραγματα θα ηταν αλλιως... Σ αγαπαω σε καθε περιπτωση. Μου ελειψες απ'το πρωι...




As we were    as before            to move on     without ache... 

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Τουλαχιστον μου φυγε!


Αναρωτιεμαι αν πρεπει να σηκωθω απο το κρεβατι. Απο τη μια αν σηκωθω οι σκεψεις θα παρουν μια λογικη, κατι που δε θελω(!) κι απο την αλλη, ετσι ξαπλωμένη φοβαμαι πως χτυπουν στο ταβανι και γυρνουν παλι πισω! Απαίσιο...
Θα τσακωθουμε μια απο αυτες τις μερες. Το ένστιχτο λεει πως θα γραψω και τραγουδι. Μα το σημαντικο ειναι που θα τσακωθουμε, εξαλλου αυτο δε μου το λεει το ενστιχτο μα το κεφαλι μου που νιωθει μεγαλος μαλακας...
Πρεπει να σηκωθω, απο το κρεβατι μεχρι τοτε μη μου δινεις σημασια!
Η κιθαρα μου ειναι στη γωνια. Δε θα τραγουδησω, ουτε θα παιξω ποτε ξανα. Ενα ποτε χωρις κιθαρα μοιαζει τεραστιο.

Βρηκα τι φταιει! Εγω! Εγω τα δημιουργώ ολα. Δεν τα κανω καλα απο την αρχη, φοβαμαι. Ετσι εμπνέω για το ολο "αυτο", αεροδρόμιο το χω κανει για να σου δωσω να καταλαβεις.
Με εκεινον ξερεις τι ειχε γινει; Τα πηγαιναμε πολυ καλα, στην αρχη, του εμαθα να σκεφτεται αλλιώς απ οτι οι αλλοι γκομενοι, του εμαθα να διαβαζει τα προσωπα, του εδειξα οσο προλαβα την ποιηση, του εμαθα πως δεν αγαπας με ενα τροπο, αφεθηκα στο μαζι και τον αφησα να παρει οτι θελει απο μενα. Δεν περιμενα να ανταποδώσει αμεσως, ενταξει οι ανθρωποι αργουν. Αλλα εκεινος εφυγε! Εφυγε! Κι εκανε το απαισιο μετα, πηγε και μιλησε αλλου για ποιηση και για αστερια, πουλησε φτηνα την ολη ιστορια μας κι ενταξει, αυτο ηταν ολο.Και τωρα τον χαιρεταω στο δρομο και απορω αν στα αληθεια θυμαται ποιος του ανοιξε τα ματια. Αν καπου κατα βαθος ξερει και θελει να θυμαται ποια ημουν και τι πηρε απο μενα. Αν καπου λιγο νιωθει ενοχες, αν αγαπα εστω και λιγο την περιοδο εκεινη κι αν εχει καταλαβει την αλλαγη πανω του.

Οι ανθρωποι δεν αξιζουν Στεφη, εμεις τους ερωτευομαστε και τους δινουμε αξια. Κι αυτοι επειδη ειναι ηλιθιοι δεν ξερουν τι να κανουν, τι να πουν.

"Αν δε σου εδωσε κανεις ομως κατι, τοτε πως γεμισες;"
Θυμαμαι τον εαυτο μου να μαθαινει απο καποιον.
Η απωλεια που πονεσε περισσοτερο.

Και οταν γυρισεις θα σε παρω να παμε βολτα στη θαλασσα. Θα σου πω πως δεν ειμαι καλα περναω τη δευτερη χειροτερη φαση μου ως τωρα και να μη ρωτησεις τι εχω και θα σε σφιξω γιατι μου ελειψες και μετα θα μιλαμε για ωρα και στο τελος ισως σου πω, αν και εχω τοσα που προηγουνται! και οι μιγαδικοι ειναι μεγαλο κεφαλαιο..
Οι φιλοι μου ειναι κραυγες στο σκοταδι
και τους αγαπω και δεν ειναι σ αυτη την κατηγορια

Verba volant...

Εγω ειμαι η Στελλα. Θελω να γινω μουσικος και θα μπορουσα να συμπληρωσω τα κλασικα, η μουσικη με γεμιζει κτλ κτλ αλλα ενταξει. Ειμαι 17 και κατι μερες και σε ενα χρονο δινω πανελλήνιες. Περιμενω να ξεκινησουν τα μαθηματα κανονικα και αγχώνομαι λιγο μοναχα οταν μου το μεταδιδουν οι αλλοι. Λατρευω την αρμονια(της μουσικης) γιατι μπορεις να κανεις οτι θελεις.

Ειμαι λιγο μυστικοπαθης τυπος. Το τοσο το κανω τοοοοσο στο μυαλο μου τουλαχιστον. Αγαπω τα σκυλια, τα λατρευω δηλαδη. Μ αρεσει περισσοτερο απ οσο νομιζα να τραγουδαω. Πιστευω στον εαυτο μου και νιωθω εξυπνη. Ενθουσιαζομαι με ανθρωπους ευκολα γρηγορα και μετα μερικες φορες μου περναει. Αγαπαω με το λαθος τροπο. Πληγωνω συχνα τους φιλους μου. Α! By the way οι γκομενοι ειναι ολοι κοπανοι!

Σιχαινομαι τις κατσαριδες. Θελω να περασω στο μουσικο πανεπιστημιο στη Θεσσαλονίκη, αν και δε νομιζω πως εχω τοσο ταλεντο αφοσιωση και γενικοτερα ενα πακετο για τη μουσικη, εννοω ξερεις σοβαρα. Πνιγομαι ανετα σ ενα κουταλακι του γλυκου με νερο. Το παιζω αρχηγος εξισου ανετα, αν και δικαιως, χαχα...

Και τελος μου τη σπαει οταν οι ανθρωποι φευγουν! Μου τη σπαει ισως γιατι το κανω κι εγω, αλλα οχι μονο. Μου τη σπαει να παταω πανω σου κι εσυ να φυγεις, πειραζει; Εχω κι εγω τα ψυχολογικα μου. Παω να χωρισω παραγραφους. Τονους δε σκοπευω να βαλω.

Υ.γ λογικα θα εισαι φιλος για να διαβαζεις αυτο εδω, απλα ειπα να μου θυμισω καποια πραγματα.

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

Πρωτη αναρτηση

Πως δεν το σκεφτηκα νωρίτερα!
Η πρωτη αναρτηση δε μπορει παρα να ειναι εσυ.
Εισαι ο μονος ανθρωπος με τον οποιο εκανα το λαθος που κανουν ολοι μαζι μου.

Ειχα να σε αγγιξω καιρο.
Αλλαξες.
Τωρα μιλας περισσοτερο,
μα και αδειαζεις το βλεμμα πιο τακτικα και χανεσαι.
Αρχιζεις λιγο να μου μοιαζεις. Το ξερα! :)
Κανεις τις παυσεις που κανω εγω
κι ακουμπας με τους αγκωνες το τραπεζι νευρικα ή και οχι.

Ηταν οτι χρειαζομουν. Ή μαλλον δε μπορω να ξερω τι χρειαζομαι, τι θελω ομως ισως λιγο περισσοτερο. Δεν εχει σημασια τελοσπαντων.

Παιζει να μ αγαπας πολυ τελικα.
Εγω δεν παω πισω μη νομιζεις...
Σημερα χαιδευες τον ώμο μου
και σκεφτηκα πως μ αγαπας με ολες τις πληγες μου
και μ αγαπας κι ας φοβασαι λιγο μη με σφιξεις πολυ.
Μετα μιλησες μονη σου για χρώματα και σκαλωσα ξανα με τις αλλαγες πανω σου, μεσα σου.
Λυπαμαι στην σκεψη πως ισως αυτο που χρειαζόσουν ηταν να φυγω, δηλαδη λιγο χωρο...