Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Σε μετραω στ' αστερια κατι νυχτες μ' αδεια χερια...

"Ναι μου το ειπαν αυτο...", "Εμ, ενταξει δε χρειαζεται. Θα με πανε" "Μου εμαθαν"

Και περιμενε ξερω γω να ρωτησω: ποιοι σου ειπαν; ποιοι θα σε πανε, ποιοι σου εμαθαν...;

Και βεβαια οταν εμαθε οτι ειμαι καλα εκανε μια ακομα προσπαθεια...

Ηθελε να απανταει τα ονοματα, το ονομα. Ετσι, γουσταρε που εμενα με πονουσε...Φαινοταν στα προσωπα μας η καινουργια τροπη στο μεταξυ μας.

Εχω ενα ομορφο σπιτι μεσα μου για σενα   διπλα στη θαλασσα με μεγαλα παραθυρα, μονο για σενα.

Ειμαστε μονοι μας αλλα εχουμε κατευθυνση... Και ανθρωπους γυρω. Εχουμε κατευθυνση και το για παντα μας μενει με το ονομα μας...
Η πιο εγωιστικη πραξη οφείλεται και συντελείται για καποιον αλλο...
Αρα ποσο μονοι ειμαστε, ποια ορια αγγιζεις μονος;
Μονοι ειμαστε.
Αλλα εχουμε κατευθυνση και οι αφορμες μας ειναι οι αλλοι.
Σε περιμενω να φυγεις...Αφου δεν το παιζω καλα το παιχνιδι, δεν πειραζει, καλυτερα ετσι. Οταν μεγαλωσεις θα καταλαβεις.

Χτες τον ειδα στον υπνο μου, παιζαμε ποδοσφαιρο στη βρεγμενη αυλη του σχολειου και μαλλον ειμασταν παιδια γιατι ειχαμε το ιδιο υψος περιπου. Αλλα ολα στο μυαλο μου γυριζαν γυρω απο σενα(σωθηκα για ενα ονειρο απο την πραγματικοτητα). Ησουν ομορφος. Ακομα μ αρεσεις και σ αγαπαω καθε μερα και περισσοτερο και μου λειπεις απλα εχω μαθει να ζω χωρις εσενα χωρις... Και μετα σκεφτομουν στο ονειρο μεσα, πως αργα ή γρηγορα θα ξυπνησω και θα φυγεις... Τωρα ουτε σε ξερω ουτε τιποτα. Και στο δρομο με το ζορι χαιρετιομαστε, μα σκεφτομαι πως υπαρχω μεσα σου κι εσυ καμαρωνεις για μενα και λες στους αλλους "εκεινη που παιζει κιθαρα, ναι αυτη." και επιβεβαιωνεις ποσο αντρας εισαι... Δεν πειραζει που τρομαξες, ισως θα ηθελα να ειχαμε μιλησει, ισως να θελω ακομα να μιλαμε... Αλλα δεν ξερω, δεν εχει τελειωσει ο θυμος σου κι ετσι ειναι αμηχανο, ξερω γω ειμασταν παιδια! (Σε) περιμενω. Αληθεια λυπαμαι που φυγαμε ετσι, ειμασταν αλλου εσυ εκει κι εγω εδω αλλα υπηρχε κατι δε νομιζεις. Εχεις βρει κατι αντιστοιχο; Εγω οχι. Ξερω ειμασταν παιδια, αλλα ακομα και τα παιδια θυμουνται και τωρα εκτιμαω το συνδυασμο μας, σαν προσωπικοτητες... Ελπιζω ολα να πανε καλα στη ζωη μας, στη δικη σου. Σ αγαπαω και μου λειπεις. Καλη χρονια...

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Οταν αγαπας το τριανταφυλλο αγαπας μαζι και τα αγκαθια του...

Και τωρα τι; Να αρχισω να γραφω λεξεις που εχεις ηδη διαβασει και ηδη γνωρισει πανω μου; Ποιο το νοημα; Σκατα κι αποσκατα τα κανα(με) παλι. Εγω δεν εχω εγωισμο, οχι. Προσπαθησε, ψαξε καπου μεσα στο σπιτι σου και θα με βρεις...
Και θυμασαι τι λεει μετα; "...Κλεισε με στα ματια σου και μενα μια φορα"
Για καληνυχτα ονειρεψου λουλουδια....
Γεμισα τους στιχους και στους τοιχους εγραψα

Επισης

Ωρες ωρες,
γινομαι/νιωθω/ειμαι/κατανταω
τοσο ΜΑΛΑΚΑΣ...

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

I met you once and I loved you twice...

Ειναι περιεργο. Ειμαστε ολοι μαζι κι εγω ειμαι καπως πιο μονη μου, δηλαδη ευτυχως τωρα ειμαι καπως πιο μαζι σου. Δεν εχει σημασια...

(Ετσι οπως το βλεπω
μαλακιες θα γραψω παλι
και δε με νοιαζει αλλα
δε θα χω χορτάσει εξομολόγηση)

Και ναι σωστα, παλι καλα που το θυμήθηκα, μας διαβαζουν σχετικα αρκετοι γνωστοι για να γραφω ονοματα και διευθυνσεις...

(Δεν ηταν κακια αυτο,
αληθεια,
απλα να καταλαβεις
πως το σκεφτομαι)

Το καλοκαιρι, θυμασαι; Προς το τελος, προσπαθησα. Προσπαθησα γιατι οπως σου ειπα δεν ειναι πολυ γλυκο μωρε. Δεν τα καταφερα φυσικα, και στεναχωρήθηκα μαζι μου, οποτε δε μπορω να του προσάψω τιποτα, ουτε καν τη μαλακια...

Ισορροπίες. Ωραια λεξη πλακα εχει. Περα απο την κλαψομουνιτιδα των Χριστουγεννων και το σχετικα βαρυ κλιμα στο σπιτι
(ηρθε η γιαγια μου
που εχει μεγαλωσει αρκετα
να κανουμε Χριστουγεννα)
νιωθω γαματη, πως το λενε(;)  Γα-μα-τη. Με την αποψη οτι χρησιμοποιω ολο μου το μυαλο και χαιρομαι, για μενα αυτο ειναι αρκετο, ε και για χι λογους ακομα μωρε, ξερεις.

Χτες ο Κ ελεγε οτι αν θες κατι υποσυνείδητα το προσπαθεις. Τι ωραιο που ακούστηκε και τι μαλακια να διαφωνήσω, μα πραγματικα.
(Ξερω γω σκεφτομουν
ποσο fail ακουγομαι;!
Αν ειναι...)

Θεριεύει απο μεσα, και σε κανει να νιωθεις γαματος και μονος, ξεχωριστος και πληγωμενος.
(τελικα στα τραγουδια μου
γραφω για σενα και για μενα
θυμησε μου
να σου εξηγησω απο κοντα)
Μπορω να πω ειναι ομορφο να προσπαθεις να ειναι ο αλλος καλα, ολη η γενικη διαδικασια ειναι περιεργη παντως οποτε ναι, νταξει, μην αγχωνεσαι...

Εγω προσπαθω να μην προσπαθω, τι καταφερνω δεν ξερω.

Και φτανει γιατι υποψιαζομαι οτι μονο εσυ κι εγω θα ξερουμε για τι μιλαω κι αλλος ενας που μαλλον δε θα πρεπει... Αλλα κοιτα! Ξερεις τι εχω στο κεφαλι μου, για μενα ειναι πολυ σπουδαιο αυτο. Πλακα εχει να ρωτας, χαχα. Χαιρομαι μαζι σου...

Εγω δυο δωρα ηθελα να κανω φετος και τα βρηκα.
ΑΓΑΠΩ τη διφωνια μας.

Να πω καλημερα ή παει αργα;
Καλημερα...
Α! Ναι, ο αλλος ο καημενος ποσο ελεεινα παιζει να την πεφτει; Δηλαδη ημαρτον!
(Αιγοκερως)

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011

Καταραμενη απο σενα

...να εισαι ο πιο Ομορφος ανθρωπος που ξερω.
Καλα χριστουγεννα Μπαμπα.



Σ'αγαπω.
Και να θυμασαι,
"ειμαστε σχηματοποιημενοι
απο αυτα που αγαπαμε".

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

"Και θυμαμαι οτι σε 5 μερες εχετε γενεθλια"

Περπατουσα με τον Χ. και πηγαιναμε στα μαθηματικα. Κοιταξα το δρομο πισω σου, μετα εσενα. Με κοιταξες και συ.

Ωραια ξερεις τι(;) δεν το περιγραφω ωραια, ουτε καν καλα δεν το περιγραφω! Απλα σε συναντησα. Στο δρομο μου για τα μαθηματικα οταν ειχα αποφασισει να παω πιο νωρις αλλαξα δυο φορες δρομο λογο κινησης στη διαδρομη και πηγαινοντας απο ενα στενο που δεν ειχα ξαναπαει.

Επαθα λιγο καπως σοκ. Ειχες κουρεψει τα μαλλια σου κοντα, και εχεις ακομα την τελεια φωνη, δεν προσεξα τι παπουτσια φορουσες ομως σου ακουμπησα τα χερια και ηταν κρυα. Ειχες κουρεψει τα μαλλια σου κοντα. Αν ημουν η Σ θα ειχα παρατησησει οτι ειχες κοκκινα χειλη. Και με ρωτησες τι κανω και τι γινεται, και δεν ηξερα τι να πρωτοπω, αλλα η μαλακια ειναι που δε σε ρωτησα εγω καν. Δεν ηξερα αν βιαζομουν ή αν ημουν αμηχανη. Τουλαχιστον προλαβα να σου πω ποσο ομορφη εισαι και κρατηθηκα(ευτυχως) να μη σου μιλησω στον ενικο. Α! και με κοιταξες για λιγο οπως ηθελα..

Δεν εχω χορτασει το συναισθημα που βγαζεις, και το κακο ειναι που δε μπορω να το ξεχασω.
Μου λειπεις μαζι με τη Στελλα που πηρες μαζι φευγοντας.

Κριμα που δεν ειμαι ικανη να γραψω το συναισθημα, κριμα... Αλλα θυμαμαι οτι 23 φεβρουαριου 2011 φυγαμε κι οι δυο... Και εχεις ενα μολυβι μου με νοτες.

Eγω και το μυαλο μου...(!)

Σπουδαιος συνδυασμος. Το "Εγω και το μυαλο μου" ειναι κατι σαν δημιουργικη μεθοδος, αυτοκαταστροφης(Δη.Μ.Α.). Με αυτη τη μεθοδο που λαμβανει χωρα στο κεφαλι μου καταφερνω να φανταζομαι πραγματα και να δημιουργω ιστοριες ικανες να επηρεασουν την αποψη μου για την πραγματικοτητα και τις πληροφοριες καταστασεων. Συχνα οι πλοκες αυτες καταληγουν σε πορισματα καταστροφικα, αποτυχιες τουλαχιστον μια στο κλειστο 0 ανοιχτο 18... [0,18)

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Αγαπημενο μου αρσενικο.

Με κανεις πραγματικα περηφανη! Μπραβο και σ ευχαριστω...

Ρε ωρες ωρες στα τραγουδια μου ειναι σα να γραφω για σενα! τι γινεται;

:D Μου φτιαχνεις τη διαθεση.

Φρονιμα και προσεκτικα...

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Every whisper of every waking hour I'm choosing my confessions...

Ποιο απ ολα;

Τον τελευταιο καιρο γραφω σχεδον-περιπου οτι σκεφτομαι, εννοω οχι ψευτικες υπερβολες. Απλα μη ολοκληρωμενα και συνεκτικα νοηματα. Ασε που σβηνω τα μισα. Δε με ενδιαφερει.

Κανω τον εαυτο μου οτι θελω. Ελεγχω ακομα και το προσωπο μου! Με δυσκολευουν τα χερια μου μοναχα, αλλα κατα τ αλλα τα παω περίφημα.

Δεν ξερω τι ειναι σωστο. Δεν ξερω τι θελω να γραψω και τι θελω να σβησω(ή αν εκανα καλα που εσβησα πιο πανω). Δεν ξερω τι ειναι καλυτερο για σενα. Δεν ξερω αν με ενδιαφερεις καν περισσοτερο. Τα παω πολυ καλα στο να πληγωνω. Η Μ. ειχε πει οτι η γοητεια μου ειναι που φευγω... Κι αν δε θελω; κι αν δε μπορω; τοτε;


Γεμισα τους στιχους και στους τοιχους εγραψα. Φως μου μην τους πιστευεις (σ ακουω να το λες ολο το απογεμα-τη φωνη σου μεσα στο κεφαλι μου δε μπορω να ελεγξω). Ειναι θεμα ισορροπιας, χαμενης ασφαλειας, απωλεια, ισχυς, μισος τοξικο.

Λεω τα ιδια και τα ιδια, το μυαλο μου ειναι κλουβι απο λογια σκεψεων, θελω να τα πω αλλα κρατιεμαι... Θελω να τα γραψω και κρατιεμαι.

Σ αγαπω. Δες με, δε γινεται αλλιως, δε γινεται αλλο. Ξερω πως δε θα σου χρεωσω τιποτα, δε σε αγγιζει τιποτα στο βαθος του δικου μου-μας χρονου. Αλλα δε μπορω... Ξερεις μου λειπουν οι μερες που ερωτευομουν τα χερια σου. Που οτι αγγιζες ειχε την ιδιοτητα σου, που ησουν αιτια να υπαρχει κι αλλος ανθρωπος περα απο μενα. Θυμαμαι να υπαρχεις καλοκαιρι. Εσυ; με θυμασαι να υπαρχω καλοκαιρι; Με πονας και σε ποναω, εσυ, περισσοτερο, εγω, δεν ξερω... Οταν πονας εσυ ποναω κι εγω αρα τι νοημα εχει να σε πληγωνω για να με νιωθεις, τι νοημα εχει να θελω να σου λειπω(;).

Υπαρχουν σκεψεις μεσα μου που με κανουν οτι θελουν. Να δες δεν τα γραφω οπως τα χω στο μυαλο μου. Στο μυαλο μου, ειμαι θυμωμενη μαζι σου. Χωρις λογο γιατι πολυ απλα δεν γινεται το κλικ. Γιατι κανω λαθος μαζι σου και μαλλον δε συμπεριφερομαι σωστα. Και γιατι κανεις κι εσυ τοσο λαθος μαζι μου.

Δεν εχει σημασια, νιωθω πως θα ξαναρθουμε, βρισκομαστε δεμενοι απο παντα νιωθω. Απλα νιωθω να χανω τη γοητεια μου μαζι σου... Μαθε μου να ειμαι ομορφη χωρις να χρειαζεται να φευγω. Μαθε μου, μαθε μου... Να χαραζεσαι για λιγο και μετα να σβηνεσαι με γενναιοδωρια. Αυτο το χεις δοκιμασει μαζι μου; Ντρεπομαι να ζηταω... Εσυ;

Παντα θα εχω περισσοτερες λεξεις για σενα, ακομα κι αν εσυ νιωθεις οτι σε αδικω. Οσο δεν αλλαζουν τα πραγματα θα επιμενω πως η γοητεια μου ειναι να φευγω... Καληνυχτα.

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

And I'm talking to myself at night because I can't forget....

Αν εισαι ερωτευμενη με εναν αναπηρο τοτε καλα θα κανεις στο σπιτι σου να βαλεις ραμπες...

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

(Σε) Σιχαινομαι...

Ναι ενταξει. Το ξερω. Γραφω συνεχεια τα ιδια και τα ιδια. Ισως γιατι η ζωη μου δεν αλλαζει. Δεν αλλαζει με την αποψη του ορου, ερωτευομαι κατι καινουργιο. Εχω το συγκροτημα μου να ειναι οτι πιο σημαντικο τις υποχρεωσεις και τα πρεπει να με αναγκαζουν ευεργετικα, αλλα τιποτα. Τιποτα ουσιαστικο, και θελω να πω κατι οχι του μυαλου μου, κατι που να εχει δημιουργησει καποιος για μενα. Κατι να με ξυπναει το πρωι και να φερνει μια πραγματικοτητα χωρις προσπάθεια αλλα με προστασία. Κατι να με γεμισει βεβαιοτητα.

Σκεφτομαι πως εχω μαθει να μελεταω τους ανθρωπους, μα να γνωριζω μονο εκεινους που λειτουργουν σαν εμενα. Κοιταω τους αλλους για να βρω κομματια δικα σου, εξασκουμαι σε κεινους αφου δε με ενδιαφερουν αμεσα. Βλεπω τις αδυναμιες τους για να ξερω που μπορει να φοβασαι. Εκτίθεμαι σ αυτους για να κανω υποθεσεις πανω στις αντιδρασεις σου. Χανω κομματια πραγματικοτητας, χανω τις λεξεις αλλων, σιχαινομαι τα τραγουδια που δε γραφουν για σενα, γινομαι ξενη αναμεσα σε ξενους, ξεχναω, αναρωτιεμαι, (με) σιχαινομαι, (δε) συγχωρω.

Γινομαι χειροτερη. Και ναι ειναι απαισιο και λυπαμαι...
Νομιζα πως το να ξεφυγω δε θα κοστισει περισσοτερο.
Κοστιζεις περισσοτερο απο οσο αξιζεις.
Κουραστηκα.


...Εχω ταυτισει τη θεσσαλονικη με την ελευθερια. Μαααα....

 Η φωτογραφια ειναι ενος φιλου μου. Ευχαχιστω λοιπον Θαναση :)

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

πφ!

Σκεφτομαι ολα αυτα που θελω να γραψω μαζι με αποτελεσμα να δυσκολευομαι ισχυρα!

Ενα ενα λοιπον...

*Εχει συνδεσει την αγαπη με τον πονο. Λογικο ειναι, καταλαβε τον. Δες τι εχει περασει!

*Κι αν εγω θελω ακομη να παρω εκδικηση; Αναρωτιεμαι αν απο μενα εχουν παρει οσοι θα επρεπε. Εγω θελω να σε πονεσω και ξερω πως μπορω.

*Αν ειχα χρονο θα αλλαζα τα δεδομενα στον εαυτο μου που σου εχω μαθει, ετσι ωστε να μην υπαρχει θεμα. Απλως δεν προλαβαινω.

*Δεν ξερω τι λεξεις να γραψω για σενα, ή μαλλον δεν ξερω ποιες λεξεις να μη γραψω...

*Τελικα ειμαι πολυ ψυχακι. Τεκμηριωμένη αποψη και αποτελεσμα ψηφοφοριας. Πολυ ψυχακι.

*Τα παθη και τα λαθη ζουνε μωρο μου, να το θυμασαι αυτο.

*Θα περπαταω στους δρομους της θεσσαλονικης με φαρδια παντελονια και τσαντα ωμου...

*Ενω ξεχασα να σου πω. Σ ολα τα σχεδια που κανω(αυτα που σου λεω κι αυτα που οχι) εισαι σιγουρα μεσα. Δε στο λεω γιατι το θεωρω αυτονοητο να εισαι το πιο λευκο χρώμα στις σκεψεις μου.

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Ηρθες(;)


Εχω ενα σημαδι στο αριστερο μου χερι. Να θυμαμαι ποιο ειναι το οριο για τους ανθρωπους μου, ποιες συμπεριφορες θελω και ποιες λεξεις σιχαινομαι. Τιποτα δεν το ξεπερναει. Τιποτα. Καθετι κακο, λαθος δικο μου των αλλων, δεν εχει πονεσει περισσοτερο. Ειναι σημαδι κοκκινο, βαθυ κοψιμο απο γυαλι, θυμαμαι εσταζε μερες το αιμα. Ετσι οτιδηποτε λιγοτερο αιχμηρο δεν ξεκινα τον πονο. Τιποτα δεν το ξεπερναει το σημαδι μου...



Ηρθες.



        Θυμασαι;

Απο τη στιγμη που αρχισες να κερδιζεις το σημαδι μου,
εφυγα απο τα νοητα πλαισια της προστασιας.


Ηρθες ή εγω σε εφερα;


Δεν εχει σημασια. Μου λειπεις.


Τα ειχα κανονισει με τον εαυτο μου, και απετυχε η συμφωνια.




Σημασια εχει οτι μου λειπεις.



Ενα κοκκινο σημαδι.



Σε ολους τους δρομους σε συνανταω.



Η ελευθερια σου, ειναι που κανεις δε μπορει να μπει στο μυαλο σου!

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

θα δω...

 

Α! και δε θελω αλλους ανθρωπους γιατι, με οσους πραγματικα με ενδιαφερουν ερχεται η στιγμη στις σχεσεις μας οπου με χρησιμοποιουν. Οποτε καλυτερα να μην με ενδιαφερει... Στο ειπα χτες και σημερα συνειδητοποιω ποσο ταιριαζει σαν περιγραφη στην απογοητευση μου.

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Να χαράζεσαι για λίγο και μετά να σβήνεσαι με γενναιοδωρία...

    Παντα παιζω με τις λεξεις μου. Παντα. Στους δρομους, στις συζητησεις στους ανθρωπους σε καθε ευκαιρια... Ολα γινοντα στο μυαλο σου. Δημιουργω τις απαραιτητες προυποθεσεις γνωριζοντας τη φυση σου (απλη,σταθερη,αερια) με σκοπο να σε κατευθυνω. Αυτα που λεω λιγες φορες εχουν σχεση με το νοημα που αντιλαμβανεσαι επειδη ετσι θελω εγω. Δεν ξερω αν ειναι θεμα νοημοσυνης ειναι θεμα εξοικειωσης, οπως ας πουμε το να σε βρισκω εγω πιο ευκολα σημαινει απλουστατα πως εχω φαει ολοκληρη την πολη πρωτα. Ξερω τα περασματα τις κρυψωνες, και τους περαστικους που σε καθυστερουν και σου αλλαζουν δρομους.

    Σ' αγαπω. Μετουσιωνω την αγαπη μου για σενα. Ελπιζω να σκορπαω καθε αναγκη μου στο μελλον. Ανασταινω τις παλιες φοβιες στη σκια σου. Μετουσιωνω την αγαπη μου για σενα. Κυριευω το μυαλο μου πριν απ' οτιδηποτε. Ερμηνευω την ισχυ που εχει ενας νους παραφορος. Χανω την αξια μου, χανομαι και κατασπαταλω τις πιθανοτητες. Αλλα μετουσιωνω την αγαπη μου για σενα. Καθε φορα εσυ, συζητας εμενα. Με γυμνα χερια σε αρπαξα απο τα μαλλια. Σε πονεσα σε τραβηξα και σε χτυπησα στους τοιχους της εμπειριας. Ετσι επρεπε. Γνωρισες την αντιθετη υπαρξη, το αλλο σωμα που ανασαινει. Οι αναπνοες ξερουν μονο εμενα, κι ο πονος σου γραφει το ονομα μου, κι ετσι αναγκαστικα παντα πρωτα εμενα καταγραφουν οι ευθυνες. Αδιαφορω,τροπος να εχω λογους να υπαρχω στο μαζι, να διωρθωσω ψευτικες συνθηκες ερασιτεχνων. Αν ηθελα να παρω, ξερω πως μοναχα με ληστειες οι ανθρωποι κερδιζουν, αλλιως η εισπραξη και η αποσβεση αργουν, πρεπει πρωτα το ποτέ να φανει ψευτικο κι ως τοτε ειναι πολυς καιρος.

     Δεν ξερω τι να κανω. Δε μπορω τις μαθηματικες πραξεις. Στις θεωριες, δια βιου παντα, ειμαι αρχηγος. Αριθμητικο λαθος να σταθω αδυναμη. Αυτο γινεται στο δρομο για το "εχειν". Το παθος να αποκτησεις, η τρελη επιθυμια μονιμης κινητοποιησης και το μονο κινητρο για μακροπροθεσμη βεβαιοτητα μετα την κατακτηση. Δε μπορω να διαχειριστω ουτε κινητρα ουτε προ-κατακτησιακες καταστασεις. Δε γινεται να κανω λαθος, μα στα μαθηματικα οι αριθμοι προσδιδουν κυρος στο αποτελεσμα. Τιποτα, τα παρατω. Φοβαμαι σε καθε περιπτωση, φοβαμαι και την απογοητευση της γνωσης, ή τη γνωση της απογοητευσης. Φοβαμαι ο αριθμος να βγει γινομενο ενα, ή παθος στη μηδενικη....

    Μετουσιωνω την αγαπη μου για σενα. Δεν πρεπει να το χαλασω! για καποιο λογο γινεται...Εμαθα και για το θαρρος, ομορφο το να ζωγραφιζεις μονος, ειδικα αν γνωριζεις απο χρωματα, τεχνη. Μα ποια τεχνη γνωριζει απο χρωματα με ενα ονομα. Το κοκκινο χωρις το μαυρο δε ζωγραφιζει το ονομα σου στο μυαλο μου. Καπως ετσι ειναι και με τα ματια μου, τα χερια μου, τους ωμους.... ξερεις

    Μετουσιωνω την αγαπη μου για σενα. Μια μερα θα τρυπησει αν δε με σταματησεις. Ανοδος και καθοδος σε αυτα τα πραγματα να ξερεις...Θυμαμαι τοσο καλα το σπιτι που μεσα ζει το ενστικτο μου, που δεν ζητησα ποτε να μαθω για το δικο σου. Εχεις; Οχι; Ντρεπομαι να ζηταω, και να ρωταω ντρεπομαι. Παντα η ιδια δικαιολογια ανειπωτη ή οχι, δεν εχει να κανει. Ειμαστε στο μαζι χωρις τους αλλους, ακομα κι αν ετυχε χαρη σ αυτους. Ειμαστε στο μαζι με γυμνα χερια. (Δωσε μου κατι!) Ντρεπομαι να ζηταω, εσυ; στη θεση μου; τι θα εκανες; Δε μου αρκει ο χρονος, εννοειται αυτο. Δε μου αρκουν οι λεξεις, ενω δε με πειραζει που εχω καταφερει να το πιστευεις αυτο για μενα. Περιμενω να με σωσεις, μα ντρεπομαι να ζηταω. Κι οταν σου λεω λεξεις απο βββ μαλλον βοηθεια εννοω, και να δες δεν εχω ξαναζητησει και δεν ξερω πως προφερεται. Κρυβεσαι; Ναι; Δεν πειραζει. Ισως. Καλυτερα ετσι... Βασικα δεν ξερω. Καληνυχτα

Καλο ειναι να υπαρχεις, ομως το να ζεις ειναι αλλο πραγμα... Σε μερικους μηνες!

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Panic an blood an people around(!)

Χρειάζεσαι αξιο αντιπαλο. Αξιο συνομιλιτη, εξυπνο.
Να μη σε πιστευει, χωρις ομως να σε αγνοεί.
Καποιος πιθανότατα ευφυής με υψηλη συναισθηματική νοημοσύνη.
Μα, δε βαρεθηκες να οριζεις τις σχεσεις σου με τους αλλους;
Δε βαρεθηκες να λες τα πιο καλα ψεματα που μπορουν να ακουστούν,
δε βαρεθηκες να τους βλεπεις να τα πιστευουν;
Επιτελους δηλαδη!
Για οσους μπορουν να σε δουν,
να καταλάβουν και
να σε συγχωρήσουν
χωρις ομως να σε αγνοήσουν πρωτα,
εισαι γαματη!

Ο πιο ομορφος ανθρωπος που εχω συναντησει...

Στεκεται εκει, σε κοιταζει. Της τραβας την προσοχη (τα κατεφερες επιτελους). Σε παρατηρεί έντονα, τα χερια τους ωμους, τα ματια. Ακουμπα κατω την ομπρελα της. Τα ματια της πανω σου. Ακουει τη φωνη σου, της αρεσει μαλλον, οπως κι αυτα που λες. Αγοραζει με τιμημα την παρουσια και την παραμονη της...Κανει υπομονη, χαιρεται, ενθουσιαζεται, περιμενει, σωπαίνει, σ αγγιζει, σε θαυμαζει, σε αντιγραφει, σε ζηλευει και σε αγαπα, πολυ απλα γιατι αν ηταν στη θεση σου δε θα εδινε οσα της δινεις εσυ... Δεν ξερω να απαντησω αν ρωτησεις σχετικα με το αν σε χρησιμοποιει... Σε καθε περιπτωση εισαι ο πιο ομορφος ανθρωπος που εχω συναντησει, αρα εκεινη χανει αν σκεφτεται ετσι. Εκεινη θα χασει αν δε σε κερδισει...

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Εμ,,,

Υπαρχει περιπτωση να μαι ευτυχισμενη ας πουμε και να μη στο πω;
 Α! και Σ μη θυμωσεις αλλα εγω μονο τραγουδι ηθελα να βαλω!

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Απο τη στιγμη που αρχισες να κερδιζεις, εχω κι εγω κατι να χασω...

Eπιτελους λιγος ακομη χρονος.
     Τρομαζω στη σκεψη κι αναρωτιεμαι αν θελω πια να παρουσιαζω την πραγματικοτητα μου σα γενικη αληθεια. Αντιλαμβανομαι τους αλλους ετσι, ο κοσμος μου εχει τη δομη και τη δικη μου ιδιοσυγκρασια, που σε μενα ταιριαζει, οπως τα γραμματα μου.
    Τιποτα δεν ειναι δομημενο ή αλλιως ολα βρισκονται στη δικη μου γεωμετρικη συμμετρια, που υπαγορευει παντα την παρορμηση συνηθως τις δευτερες σκεψεις και λιγοτερο συχνα την οριμη αποφαση.
    Μ αρεσουν οι μυρωδιες που ακουμπουν ψηλα στη μυτη σε συγκριση με αυτες που τις αισθανεσαι στο στερνο περιπου, αγαπω τους καφεδες, και τον ηλιο που δυει τα καλοκαιρια. Αγαπω τη δικη σου μυρωδια, και ψαχνω κατι που να μην αγαπω απο την τελειοτητα σου. (Μεγαλα λογια ευχαριστως να μην τα πιστεψεις.)
    Επιπολαιη παντα. Πως να με παρεις στα σοβαρα που σε καθε μου ενθουσιασμο σε φλερταρω σα να ειμαι παιδακι δημοτικου και επιμενω σα να μη γνωριζω ουτε καν την αποδοχη, σε μια απερατη προσπαθεια να εχω οτι θελησω.
     Και η μουσικη, η δικη μου μουσικη, στις δικες μου συνθηκες μπορει να αγγιξει και να ακουστει και να σημαινει. Γραφω, δεν ξερω γιατι, αλλα σκεφτομαι εμενα, πιο παλια εγραφα για μενα σα να με τραγουδαω και παντα βρισκοταν καποιος να καλυψει την αναγκη που εχω για θεο και κατευθυνση.
    Παντα λιγος βεβαια, βλεπεις, εχω σιγουρευτει πως το μεγαλυτερο μερος των ανθρωπων γυρω μου ειναι πολυ νορμαλ για μενα, δε νιωθω "πιο πανω" δηλαδη ισως, αλλα πιο πολυ πιστευω πως σκεφτομαι τοσο διαφορετικα που ειναι ανώφελο να ζητησω σεβασμο και να υπαρξει εκτιμηση κι απο τη δικη μου μερια. Δε μας νοιαζει η δικη μου μερια, απλα γραφω εγω που εχω χαλαστει και περναω τη φαση που δε θελω κανεναν και δηλωνω κρυφα πληγωμενη, ας εστιασουμε στο οτι σιχαινομαι τους ανθρωπους με τους οποιους μεχρι προσφατα ημουν ερωτευμενη.


    Πανε δυο χρονια... κι εγω καταλαβα χτες τι εγινε πραγματικα. Ποσο μικρη ημουν(;) και ποσο λιγη για σενα τοτε, κι ομως εσυ με μαθαινες και τραβουσες τη μπλουζα μου οταν εχανα την ισορροπια μου, εκανες νοηματα με τα χερια κι εγω αρχισα να σκεφτομαι πως δεν υπαρχουν μονο λεξεις, εμενες παντα πισω μου ενω μπορουσες περισσοτερα και εκ των υστερων φυσικα, μ εκανες να καταλαβω πως δεν ειναι μονο η πρωτη θεση. Δεν εφευγες σ οτι εκανα, κ εμαθα πως οι ανθρωποι πρεπει να πιστευουν και να επιμενουν. Εκλεινες τα ματια απο χαρα οταν με εβλεπες, κι οταν ξεχνιεμαι το κανω κι εγω. Ελεγες πως οτι θελω πρεπει να το κυνηγαω, σημερα βρισκομαι να λεω πως οτι μου αρεσει απλωνω το χερι μου και το παιρνω, χωρις εσενα που δε μπορω να σ αγγιξω πια. Μιλουσες λιγο, κι εχω θεοποιησει τη σιωπη, και με κοιτουσες στα ματια, και με κοιτανε αλλοι ανθρωποι και λιγοι με θελουν τοσο οσο εσυ.
     Και σ αγαπω και ξερω γω δε σου χω πει ποτε συγνωμη που συμπεριφερθηκα ετσι... Ηταν και μερες που αγαπουσα τους αλλους επειδη εκαναν αυτα που εκανες. Βλεπεις τους ανθρωπους που σε μαθαινουν δεν τους ξεχνας, εσυ δεν εκανες τιποτα ομως εγω ειδα κι αρχισα να αντιλαμβανομαι...

    Ετσι μαθαινω κι εγω τους αλλους να ξερεις, δηλαδη καλυτερα, τα πραγματα με πιο σωστη σειρα... Βεβαια οσο μπορω δεν τους παραταω, οσο μπορω ξαναγυριζω, αντιθετα με σενα, λες κι αυτο το κουσουρι να φευγω εσυ να μου το κολλησες(;).
Απορω ποιος εχει υποστει τα χειροτερα αναμεσα μας(;)


Και σε παρακαλω μη με ξαναπεις υπερβολικη, οχι γι αυτο το θεμα. Σ' ολα τ αλλα ειμαι, το ξερω.

Δεν ειναι ομορφο που σου ζηταω να με προστατεψεις, να με βοηθησεις να γινω καλυτερη; Δεν ειναι ομορφο αυτο που εχω για σενα; Μα μονο εγω το βλεπω ετσι; υπαρχεις...

Για καληνυχτα, ονειρεψου λουλουδια.

Δε με νοιαζει τι μπορεις ουτε τι εχεις μαζι σου, εξαλλου τις αναγκες μας θα τις χτισω εγω, δε με νοιαζει τι εχεις μαθει, τι εχεις να δωσεις, θα σου δειξω, εγω θα σου δωσω , θελω μοναχα να υπαρχεις και να μη με πιστευεις...
Το κομματι σου μεσα μου ειναι το πιο κοκκινο απ ολα.

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

χειμερια ναρκη

   Δεν πειραζει αν πεθανουμε. Εχουμε πεθανει πολλες φορες. Απλα αφεθηκες οπως κι εγω, κοψαμε τα δεσμα ετσι μας επρεπε, για σενα κυριως. Δεν πειραζει αμα πεθανουμε, ομως δε σε εμπιστευομαι πια. Καποτε οτι εγραφες ηταν για μενα, το ξερα κι εψαχνα να κρυψω τις ευθυνες μου ή τη σοβαροτητα της καταστασης(οταν λεω σοβαροτητα εννοω ουσια, εννοω προιον σκεψης, επιβεβαιωση, επιμονη, ολα που δε χαρακτηριζουν τον ενα). Ποτε δε με τρομαζε ωστοσο, παντα το ηθελα. Ενταξει δεν το ειχα αναγκη μα να σε αγαπα ενας σπουδαιος ανθρωπος ειναι ομορφο, ειδικα αν η αγαπη του ειναι παθολογικη κι αν κι εσυ τον αγαπας.
   Δεν πειραζει αμα πεθανουμε λογικα θα σε ψαξω οταν γυρισω, απο παντα εκει ειμασταν, τωρα εγω λειπω αλλα θα γυρισω... Υποσχομαι σχεδον. Δε νομιζω να πεθανουμε, απλα εσυ δε γραφεις πια για μενα, κι εγω αδυνατω να συναναστραφω με προσπαθεια μαζι σου. Λες να πεθαναμε; δεν ξερω απλα δε μιλαμε στα δικα μου σκοταδια κι εσυ στεκεσαι απο πανω μου ενω παλια καθοσουν στο πατωμα μαζι μου.
Πεθαναμε μαλλον. Δεν ξερεις καν τις μουσικες μου. Σιγουρα πεθαναμε.
Μα θα γυρισω και θα χω ξανα την ευκαιρια μου! Θα γυρισω και θα τα φτιαξω ολα αφου εξαλλου εγω τα χαλασα. Αλλα θα γυρισω. Παντα γυρναω και το ξερεις.

Μεγαλο βαρος κι ευθυνη. Αποκτω σταθεροτητα κι αλλαζω. Πεθαναμε. Υπαρχει ενας ανθρωπος που με κανει οτι θελει...

Θα καθομαι σ ενα παγκακι να κοιταω τους περαστικους για ωρα, θα παιζω μουσικη και θα κανω μεχρι και τα "αν" πραγματικοτητα....

Να με περιμενεις... αληθεια ντροπιαστικη σημαινει αν αναρωτιεσαι...

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Γραφω για να με διαβαζεις...

Αυτοπεποίθηση θα μπορουσε να ειναι...
Παθος αβεβαιότητας, αν και δε μ αρεσει αυτη η λεξη. Παθος. Εννοω ειναι τοσο ο εαυτος της που δε μπορω να κρυφτω πισω της ουτε να τη χρωματίσω με κατι αλλο απο παρόρμηση και τη μυρωδιά σου.

Αλλα ξερω τις αντιδρασεις σου σε οτι σχεδον κανω. Ξερω τι θα κανεις μετα απο οτι ακουσεις απο μενα. Κι ομως ειμαι συνετη και δεν χρησιμοποιώ ολα τα μεσα που εχω, δεν κανω οτι μπορω για να κερδισω. Σε προστατευω απο μενα, ενω με βυθιζω τοσο βαθια σε ενα εμεις που ουτε υπόσταση εχει ουτε και παρον, εσυ λες πως εχει μελλον, ή αυτο διαβαζω στα χερια σου. Προσπαθω ετσι πρωτη φορα και ειναι αντικρουόμενο καπως αλλα ειναι καλυτερο για σενα.

Μου κανουν εντυπωση οι κινησεις, τα χρωματα, ο ουρανος, οι διαφορετικοι εαυτοι των ανθρωπων, ο θυμος, οι πληγες που δεν κλεινουν...  Κι ισως το προβλημα να ειναι πια δικο μου...

Κι ειμαι ακομα θυμωμενη και πιο πολυ και πιο πολυ, αμα περασει θα το καταλαβετε προς το παρον κενο και τπτ, εγω παλι με βαζω στην ακρη μα δεν πειραζει...


Α! Σ ευχαριστω που δε με πιστεψες τοτε...

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

ο παραλλογισμος παταει στο "μονο για μενα"....

Θελω να βρισκομαστε στον ιδιο χωρο και να μην εχω την αναγκη να σου μιλαω ολη την ωρα.
Θελω ομως να σ αγγιζω, να μην μιλαμε αλλα να σ αγγιζω.
Σιωπη δε με νοιαζει να εχει, ουτε και το φως με αφορα, ενταξει ισως βραδυ καπου ζεστα.
Ειναι θεμα σιγουριας. Εσυ θα κανεις οτιδηποτε, αλλα θα εισαι "εδω", εξαλλου μονο εδω μπορεις να εισαι. Θα μιλας με τους γυρω μας αλλα θα καθεσαι διπλα μου και θα μ αγαπας και θα  ενδιαφερεσαι μονο για μενα κατα βαθος. Κατα πλατος ας εισαι λιγο και για τους αλλους.
Οριστε ηρέμησα αποψε και χαμογελαω, οπως θελουμε.

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Archive...








Δε μπορεις να οικειοποιεισαι την ελευθερια μου. Και μην λες πως ξεγνοιαστος γινεσαι. Τι ξεχνας δηλαδη; τους ερωτες του οχι; τι ξεχνας; Δε μπορεις να λες τιποτα οταν δεν ξερεις να ζυγισεις τα λογια σου. Και μην προσφερεις βοηθεια οταν χωρις να ρωτας γινεσαι προβλημα. Κοιτα εγω τι κανω στους φιλους μου! Εχουν προβλημα, και το δικο μου(αυτο που εχω εγω μαζι τους) το γαμαω... Συγκριτικα... αφου εκεινοι δεν ειναι καλα πρεπει να ειμαι κει... πρεπει να μην με εχουν κι εμενα στο μυαλο τους... Κι εσυ δες τι κανεις!; Και τωρα θες να μου δωσεις και βοηθεια και να εισαι δω λεει.! Ακου κει! εσυ που βλεπεις και ξερεις και βρισκεσαι πιο εξυπνη απ ΟΛΟΥΣ και καθε μερα μου γαμας την ψυχολογια....


Κι οσο για σενα Μαλακα με το μι κεφαλαιο αν ησουν τοοσο συναισθηματικα εξυπνος οσο νομιζες δε θα με πληγωνες και δε θα με φορτωνες με τις τυψεις σου τα αποθυμενα σου την ανασφαλεια σου και δε θα ζητουσες χωρο για σημαδι μα χρονο και ροη στην οποια σχεση κι αν ειχαμε. Αν ησουν τοσο εξυπνος οσο νομιζες θα μπορουσες να χειριστεις και το πουλι σου αλλα και την κατασταση... Σαν πιο μεγαλος...ας πουμε, λεω τωρα εγω....

Α! Ναι ξεχασα... εκεινος!Αλλος μαλακας. Πολυ μαλακας ασε. Δεν ξερω τι τον πιανει καθε φορα...

Αλλα εγω ΘΑ ΦΥΓΩ και δε θα βλεπω κανενα τους. Και θα μαι καλα κι ελευθερη και αδεια. Ρε ανυπομωνω να αδειασω... Μα καθε μερα γινεται το αντιθετο, και τι να πω; ευχαριστω;

Α δε σου πα τωρα εχω αρχισει να βλεπω κιολας! Α! ναι πολλη φαση ασε... κι ειναι ολοι τους ασχημοι...

Θελω να παμε να κανουμε μουσικη... Και πιο πολυ θελω να φωναξω δυνατα και να τρεξω και να ησυχασω και να κοιμηθω και να σε κοιταζω και να εχω ζεστα χερια και να πιω επιτελους εναν καλο καφε, να κοιμηθω ειπα; και θελω χρονο και να μην ξαναδω κανεναν σε φαση αντε γαμηθειτε ξερω γω....

Και σκεφτομαι οτι ολα τα εχω επιτρεψει εγω με την περιπου-παρουσια μου και θυμωνω και μαζι μου. Σε 7 γαμημενους μηνες.... Δε θελω τιποτα μονο να μην ερθουν εκει... Να μην τους ξαναδω. αυτο. τ' αλλα θα τα ρυθμισω μονη μου....


θα το ελεγξω μετα

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

ολο λεξεις...

Κι αν (με) ξερεις θα σαι σιγουρος πως επαναλαμβανομαι.
Φοβαμαι το τελος
μα λατρευω τις νεες αρχες...

Αυτη η ικανοτητα
να μπορεις να τα διαλύσεις ολα
ανα πασα στιγμη
για χι λογους
μαλλον που καταρα ειναι.


Μη βασιστεις. Ποναει.
Μη μιλας. Κανεις την αληθεια ψεμα.
Μην αφεθεις. Θα κανει λαθος.
Μην πιστευεις. Μπλε φαινεται η θαλασσα.
Μην γυριζεις. Τελος του τελους συντελείται μονο χωριστά.
Μην αγαπας. Τελειωνει.

Πιο παλια ηθελα να μου δινεις περιθώρια... Τι εχει αλλαξει σημερα και θελω το αντιθετο;


Α και για σενα... ναι καληνυχτα, εννοω τι αλλο ας πουμε; εννοω ξερεις...

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Η τεχνη της φυγης.

    Οποτε χρειαστει την εχω ευκαιρη, οχι στα δυσκολα, μα σ οσα θυμιζουν παρελθον, σε οσα συγκρινουν την δικη μου ακαιρεοτητα, σε οσα η ανασφαλεια μου θελει να με βρισκει με απωλειες. Παντα φευγω στο τελος. Φτιαχνω τους ανθρωπους, τους ανθρωπους μου, κι επειτα εγκαταλειπω. Εκεινοι ειναι ευτυχισμενοι μετα, στο βαθος του χρονου γιατι αρχικα πληγωνονται. Μαζι μου νιωθω πως μαθαινουν, κι ετσι φευγοντας τους λειπει η παρουσια περα απο τη δυσαρεστη αισθηση της ελειψης. Κι επειτα εχουν λιγο απο τον δευτερο εαυτο μου που με τεχνη αν θυμαμαι καλα σκορπισα, σε κεινην με χερια και λεξεις, σε κεινον με σωμα κι ερωτες σε αυτον με βιασυνη και παθος, στην αλλη με αναγκη, με αγαπη, επιπολαια, φοβισμενα. Αλλα, παντα ειχα να δωσω, παντα ειχα, ισως ακομα.

    (Κι απο τους φιλους μου γιατι φευγω;) Απο τους φιλους μου φευγω, γιατι τους γνωρισα αν οχι αργοπορημενη τοτε απλως σε λαθος εποχη. Βλεπεις υποψιαζομαι πως περναμε οι ανθρωποι μια μεταβατικη περιοδο που καθετι ειναι σημαντικο κι επειτα απο εκεινη το "κακο" εχει γινει και δεν αλλαζουν ο τροπος κουναμε τα χερια μας, οι λεξεις που επιλεγουμε για το ποτέ και το χρονο, οι σκεψεις που μοιραζομαστε και το παρελθον που κραταμε. Δε μπορω να ξερω μα " ολα καιγονται αν η φλογα ειναι αρκετα καυτη" οπως διαβασα σ ενα αγαπημενο μπλογκ (κι ενθουσιαστηκα).
    Απο τους φιλους μου φευγω γιατι ετσι με εχουν μαθει, και γιατι καθε που παω να ξεμαθω κατι παντα συμβαινει. Φευγω γιατι ενθουσιαζομαι τριγυρω, ισως και για να μου δωσουν σημασια. Φευγω γιατι ετσι ειμαι μεχρι να με αλλαξει, και γιατι στις προσπαθειες μου παντα κατι γινεται και μετανοιωνω. Γι αυτο παψε να εισαι αυστηρη μαζι μου, ξερεις ποσο δυσκολο ειναι, ειδικα τωρα. Πραγματικα πιστευεις πως θελω να ειμαι καλα και μονη μου, ή πως προτιμω να αγαπω τον εαυτο μου περισσοτερο απο αυτους; ή εκεινη; παρτο οπως θες, εξαλλου ειμαι σιγουρη πως θα καταλαβεις.
     Δε θυμωνω μαζι σου, απλα μου κανει εντυπωση που δε μπορεις να δεις. Κι ακομα κι αν δεν ονομαζα την κατασταση ως προβληματικη με μια αρρωστια μακρινη που, το δεχομαι εγω φταιω, κουβαλαω χρονια, αληθεια πιστευεις πως μονο εγω κανω λαθη;! Ειναι ο συνδυασμος μου με τους ανθρωπους.
Βαριεμαι- παλι θα καταλαβεις οτι εννοω "αρκετα".
Δε φοβαμαι να με γνωριζουν, φοβαμαι να με μαθουν, φοβαμαι να εχω παλι τα ιδια ή παρομοια ή και χειροτερα...

Αγαπη μου. Δεν εχω καλυτερο απο το οταν γυριζεις, ειναι σα να κοιταω φωτογραφιες. Και πρεπει να παψω να σε τρομαζω αλλο, πρεπει να παψω. Μα ζητησε μου το, αν θες...

Η μερα τρεμει στη γη που μενω.


Υ.Γ να ειδες, ξερω πως θα το διαβασει και παλι αφησα τη σκεψη μου στη μεση και τωρα που το ξαναδιαβαζω, πιο πολυ για δικαιολογια διαβαζεται παρα για....

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Αγαπω τους ανθρωπους που τους λες φυγε και δε σε πιστευουν και σου απαντουν " αν θες να φυγω θα φυγω" με δισταγμο...

|Και την επομενη φορα που θα ρωτησετε τι εχω και θα σας απαντησω τιποτα, να ξερετε πως αυτο το τιποτα ειναι πιστολι στον κροταφο. (απο ενα μπλογκ)|
Σιγα σιγα φτιαχνω μια κατηγορια μονο για σενα, και οι μερες που φοβαμαι δεν αργουν, κι ισως τις νυχτες να τις φοβαμαι ηδη... Και πρωτη φορα καποιος μενει οταν εγω τον διωχνω.





Και νιωθω να με βγαζεις εκτος, να κανεις αυτο που εμενα με μαγκωνει και με κανει τον πιο χειροτερο πρωτο εαυτο, να αυτο που με κανει να φευγω, που με εκανε να φυγω και τοτε. Και απορω...


Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Κουραστικη αναρτηση. (Συγνωμη)

Μμμ, για να καταλαβεις βασιζομαι απλα στη σκεψη πως θα χαμογελας μοναχα διαβαζοντας κατι που σχεδον τεκμηριωμενα αναφερεται σε σενα. Εννοω δεν ξερω θα δουμε εννοω θα δεις τελοσπαντων!

Πρωτον εχω καταλαβει πως καθε φορα που διαβαζεις νεα αναρτηση μου, μου στελνεις μηνυμα κι αν εχω αδικο μετα που θα διαβασεις αυτην μπορεις να μου στειλεις να μου πεις : "Στελλα εχεις αδικο"

Επισης αποφασισα να μη διορθωσω κανενα ορθογραφικο να δουμε πως θα τα παω. Ρε ειναι 10 παρα 10! νομιζα πως απλα ηταν γυρω στις 8.

Ωραια! Τι καταλαβες τωρα εχω κομπλαρει, γελαω κι εγω οπως εσυ τωρα και δε μπορω να γραψω εκεινο που ηθελα απο την αρχη.!

Προσπαθεια νουμερο ενα:
Εχω χασει την αισθηση του χρονου, αρα ας υποθεσουμε πως ειναι καλοκαιρι. Μμμ βασικα οχι γιατι στο γραφειο μου πανω εχω μια κουπα-κουβαδακι γαλλικο που ειναι ζεστος αρα ατοπο. Τωρα σου θυμιζω τη Ν το ξερω αλλα πεπρωμενο φυγειν αδυνατο...

Παει κι η προσπαθεια ενα...-.- Α! αποφασισα να μη σβησω τιποτα... δλδ θα δουμε :)

Θελω μια μερα να ακουσω το αγαπημενο μου τραγουδι μαζι σου να δω πως θα ειναι. Το δυσκολο ειναι να δινεις στους αλλους. Ακομη πιο δυσκολο ειναι οταν εκεινοι παιρνουν και φευγουν στη συνεχεια.

"Η ζωη ειναι εκει, εδω απλως χανεται" διαβαζει εκεινη.

Δε βγαζουν ολα απαραιτητα νοημα και δεν οδηγουν ολα απαραιτητα καπου μα λυπαμαι τις προσπαθειες μου που πεσαν στο κενο, λυπαμαι την επιμονη να μη μιλαω και να φευγω, λυπαμαι τα αποθυμενα(ετσι μ αρεσει να το γραφω- απο το θυμος βγαινει/το αρχαιο θυμος), λυπαμαι ολους εκεινους που εκαναν λαθη μαζι μου, λυπαμαι εμενα που δε μπορω να συγχωρω μα παντα ζηταω αφεση, λυπαμαι που κοιταω πισω μου μοναχα τα βραδια, λυπαμαι που τους βλεπω ολους απεναντι εγω με χερια κοκκινα και κεινοι με καρδια μαυρη. Λυπαμαι που ειμαι ετσι...

Ξερεις, τα ξεχναω ολα μαζι σου, δε φανταζεσαι ποσες τυψεις. Σημερα καποια στιγμη ανεφερες "και τι σκοπευεις να κανεις γι αυτο;" κι αν θυμαμαι γελασα και ειπα "τιποτα" (σωστα;). Οχι δεν ειναι τοσο ευκολο. Ειναι απαισιο, και καθε μερα γινεται χειροτερα.

Μ αρεσει να σε κοιταω να χαζευεις(σπανιο), ειναι σαν αυτο που σκεφτεσαι να ειναι υπαρκτο και..πως το λενε... οχι τοσο δυνατο που να κανουν συσπασεις οι μυς του προσωπου σου. Δε θυμαμαι αν βλεπω σε σενα αυτο που ημουν πριν, δε θυμαμαι πως ημουν. Και τωρα θα μ αρεσε να σε κοιταω να το διαβαζεις γιατι για τον ιδιο λογο καθε μικρη δευτερη σκεψη θα φαινοταν σε βλεμμα και δαχτυλα...

Αυτο που μας λερωνει πηγαζει απο μεσα, εχει προκληθει απο εξω αλλα πιθανον ειναι δικο μας θεμα, δικο μου θεμα. Και σκεφτομαι πως μιλαω εγω για πληγες και δε μιλουν αλλοι, και με βαζω παντα σε μια διαδικασια λογοκρισιας, αλλα του πουστη μπορω τουλαχιστον εδω μεσα οτι γραφω να ειναι με δικα μου μετρα και σταθμα; Κι ακομα κι οι υπερβολες μου να οριζονται απο μενα;


Ειμασταν λεει σ ενα λεωφορειο, εγω καθομουν παραθυρο να κοιταω εξω. Φορουσα ακουστικα και ακουγα αρκετα δυνατα Madrugada ετσι ωστε να μην ακουω γυρω θορυβους. Ακουμπουσες πανω μου και ενιωθα να αναπνεεις ενω κρατουσα σφιχτα τους παλμους σου στο χερι μου, ασυνειδητα. Εξω ειχε πρασινο τοπιο, και απο κατω τη θαλασσα ενα μεγαλο πευκοδασος και στο βαθος νησια... Και δε σκεφτομουν τιποτα, πηγαιναμε λεει διακοπες μετα τις πανελληνιες. και δε σκεφτομουν τιποτα και χωρις γυαλια μπορουσα να φανταστω εναν ουρανο οπως σου αξιζει, κι ησουν διπλα μου, αρκετα κοντα για να ειμαι ηρεμη. Κι ημουν αδεια αρκετα που να μην εχω αυτο το...βαρος. Και με γεμιζες σιγουρια και ημουν βεβαιη πως δε θα φυγεις, οχι αυτη τη φορα. Ωστοσο ακομα εσφιγγα το χερι σου.
Καπου το χω ξαναζησει αυτο.
Και καποια στιγμη θα το τελειωσω μεσα μου και θα ναι ολα καλα, θα ειμαι ετοιμη για ολες τις εποχες
, εννοω χωρις απαραιτητα να κραταω ετσι σφιχτα το χερι σου.

Δε θυμαμαι τιποτα πια
απ ολα αυτα
που ηθελα να ζησω μα ξεχασα
την τυχη να ρωτησω...

Μαθε μου να περπαταω ξανα.

Σκασμος που λεμε...

Μπορουν ολοι να με ζηλευουν για τον εαυτο σου που εχω.
      Μπορουν ολοι!
Μα με το στομα κλειστο ομως...            


Να δες τους.
Πλακα δεν εχουν;

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

μονο εμενα(.)



Απλα θελω να μη σε λερώσουν αγαπη μου. Δε σου αξιζει, οχι ετσι, οχι σε σενα. Εδω δεν τολμω να το κανω εγω που... αν και... Δεν εχει σημασία, απλα δε θελω. Ειναι ανέγγιχτο το μυαλο σου, και άμαθες οι σκέψεις σου, και αθώα κοιτας στο κενο πολλες φορες, χωρις δευτερες σκεψεις ή τυψεις.


(...)Μη νομιζεις έτυχε, λιγο που εκεινος εκανε λαθος, λιγο που εκεινη ξεχασε, λιγο που εγω ξεχαστηκα. Μη νομιζεις απλα ετυχε. Και απλα δε θελω να σου πεταξουν τις βρομιές τους, μην τους αφήσεις, δε μπορουν να ξερουν, δεν εμαθαν και δε θα μαθουν ποτε.


Αναρωτιέμαι αν πρεπει να επέμβω ή αν μαθαινεις μονος σου τελικα σε τετοιες περιπτωσεις.
Στο παρελθον πεθανα, και στο παρον το παρελθον μου πεθαινει.
Απλα δε θελω να σε λερώσουν... Σου το χω ξαναπει, μονο εγω. Μονο εγω να πρεπει να μπορω... μονο εγω μπορω

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Του χρονου τετοιο καιρο...

Ωραια, ενταξει, εκανα λαθος. Τωρα τι;

Σκεφτομαι πως ηταν παλια, σκεφτομαι χωρις να ξερω αν μου λειπει ή οχι, ακομα κι αν ειμαι σιγουρη πως τωρα ειμαι λιγοτερο ευτυχισμενη, αν και περισσοτερο πληρης.


Οταν εισαι εδω ειναι ολα στη θεση τους, το προβλημα ειναι οταν δεν εισαι.
(Με κουραζει να λειπεις)

Του χρονου θα βρισκομαι στη θεσσαλονικη, και μακαρι να μην ερθεις! Μακαρι, τοσα χρονια προσπαθω να γλιτωσω απο σενα. Μην ερθεις!

Μα δε θελω τιποτα περα απο τη ζωη μου, την κιθαρα μου και να βλεπω ουρανο μεσ'τη θαλασσα.

Εγω προσπαθω περισσοτερο, αλλα ισως ετσι παει, ισως ετσι να ειναι...

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Απογνωση

Αδειος χωρος δεν υπαρχει παρα μονο στο δωματιο. Τα χερια παγωνουν. Υπολειτουργεια, αδρανεια. Τουλαχιστον αν μου δωσεις ενα χαρτι ξερω να γραψω το ονομα μου.

Φανταζομαι τον εαυτο μου σε μια μεγαααλη γκρι αιθουσα με ξυλινη σκηνη και μαυρες δερματινες απο καστορ καρεκλες, σαν αμφιθεατρο ας πουμε. Κι εγω εκει μονη μου για μια ημερα και δυο νυχτες. Τις νυχτες μαζι σου και τις μερες μονη, μα τις μερες δε με νοιαζει. Και δωσε μου μοναχα χαρτι κι αφησε με να μας περιγραψω, κυριως εσενα πως κανεις οταν με βλεπεις, μμμ μαλλον οχι, εμενα, πως κανω εγω οταν σε βλεπω! λες να ναι πιο ισχυρο; Δεν ξερω. Αν γραψω κατι για τον ηλιο; τον ουρανο ή τα λουλουδια; την ανοιξη το φθινοπορο το καλοκαιρι; τις διακοπες που πηγαινα παιδι; τα κυματα στο λιμανακι του χωριου; τα σ αγαπω και τα πρεπει που εχω πει και ακουσει; αν γραψω για μενα; αν γραψω για σενα; Τι λες να ναι πιο ηχηρο; Τι θα τους κανει να σωπασουν; πες μου και θα το κανω...

Γραψε μια ιστορια, με πολλους ρολους και λιγα ατομα δυο μαλλον γιατι η ευτυχια ειναι ακέραιος αριθμος μικροτερος του 3 πανω απο το 1. Γραψε για τους δυο, γραψε οτι εχεις υπαρξει. Γραψε τα παντα, γραψε οτι εχεις στο μυαλο σου. Γραψε το πρωτο πραγμα που θες να ακουσεις απο μενα. Γραψε τις αληθειες που κανεις δεν ειναι ετοιμος να ακουσει, γραψε κατι που θα νικαει με διαφορα τη σιωπη και την πραγματικοτητα. Γραψε το ψεμα που πρεπει, αυτο στο οποιο πιστευουν ολοι.

Μην ξεχασεις να βαλεις διπλη γραμμη στο τελος, προσοχη με τα παρεστιγμενα σου και το πενταλ. Καλη επιτυχια, θα τα πουμε σε τεσσερις ωρες.

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Partime

Κι ετσι ανεβαινουμε εμεις πρωτοι, εγω ο Α και ο Γ. Βαζουν τα καλωδια στις θεσεις τους κι εγω ξεκινω να κουρδιζω τις πιο απαλες χορδες επι σκηνης. Ετοιμες ηταν μα επρεπε να ελεγξω.

Εκεινες, η Μ και η Ν ειναι κατω λιγο αμηχανες και ισως λιγο νευρικες. Μα ετσι πρεπει. Φτιαχνω κι εγω το μικροφωνο της κιθαρας μου, τα χερια μου τρεμουν περιεργα, οχι απο χαρα οπως τις προηγουμενες φορες.

Ανεβαινουν τα μικρα σκαλακια και παιρνουν θεσεις η μια διπλα στην αλλη, κοντα μου. Υπαρχουν ακομα μερικες φωνες, κι ακουω κουβεντες ή και ψιθυρους που δεν λενε καν για μας. Το "ετοιμοι" ωστοσο μπορεσαν να το ακουσουν ολοι.
Ξεκιναω να παιζω, τον σκεφτομαι γιατι οντως λειπει, δεν ειναι μοναχα η δυσαρεστη αισθηση ειναι θεμα ιδιοσυγκρασιας, λειπει και δεν ειναι καλα οπου ειναι, αρα ουτε κι εμεις. Συνεχιζω, δεν χανω το ρυθμο κι ας σκεφτομαι αλλα.

Τοτε η Μ ξεκιναει να μιλαει, και λεει περιπου εκεινα που λεμε και στα αλλα μας live μονο που τωρα εννοει εμας, τωρα ειναι που εκθετει τον εαυτο της, τρεμει η φωνη της ή εγω το ακουω μονο(;). Λεει πως του αφιερωνουμε τα δυο μας ακολουθα κομματια, και πως στη ζωη μας οι ανθρωποι περνουν κι αλλοτε γυριζουν πισω...
 
Ξεχναω το τελευταιο ρεφρεν αφου παντα ο Π μου το θυμιζει και τωρα λειπει, και αυτο σχεδιαζουμε ολοι. Το τραγουδι παιρνει μια ανασα και τελειωνει. Τα χερια μου εχουν ιδρωσει και το κεφαλι μου ποναει.

Ο κοσμος περιμενει τη συνεχεια, δε μιλουν περα απο μικρα αμηχανα σχολια, σημερα κανεις δεν ηθελε να σπασει τον παγο, δε μας ενοιαζε κανεις, ειμασταν εμεις και τιποτα περισσοτερο.

Σκουπιζω τα χερια μου στο παντελονι μου παιρνω ανασα και ξεκινω την εισαγωγη στο δευτερο τραγουδι. Σαν αυτοσχεδιασμος ειναι μα φτανω εκει που ολοι ξερουν τι θα ακουσουν, οι δικοι μου δηλαδη. Παιζω πιο αργα αυτη τη φορα, θα βασανισω και την καθε νοτα και μαζι της θα σειρω στο πατωμα αυτη την κραυγη που αγαπω.

Χρωματισμοι: Ξεκιναμε μονοι μας, εγω κι εκεινη. Δεν την κοιτω, δε χρειαζεται, τη ερωτευομαι κι ετσι. Στη μεση του τραγουδιου μπαινουν ο Γ κι ο Α, οπως πρεπει σιγα και πιο σιγα, οι απο κατω προσπαθουν να ακουσουν και στις παυσεις μας ακους τη σιωπη τους. Δε μας βαραινει κανενα βλεμα, ειμαστε μονοι μας.

Και τραγουδα κι εγω χτυπω μπορει και λαθος τους παλμους (θα το εκανε εκεινος αυτο) μεχρι που φτανει το τελος, τωρα τρεμω χειροτερα..


Ειχα συνδεσει τη σκηνη με ενταση παθος, δυναμη ταχυτητες ροκιες ή οπως αλλιως λενε ολοι. Μα με κατι τετοιο οχι. Δεν ξερω πως να περιγραψω... Μα ομως δες, δεν εχει κανεις αλλος κατι τετοιο. Επιασα τους εκεινους που μιλουσαν να σταματουν. Τους εκανα ολους να σωπασουν τους καναμε ολους να μας ακουσουν. Γιατι ειδαν αυτο που μας κανει ξεχωριστους και δεν ειναι καποια ιδιοτητα, ουτε καν ταλεντο μα ειναι η ουσια μας. Αυτο που μας δενει. Το οτι βγαζουμε ο ενας τον καλυτερο εαυτο του αλλου. Το οτι τους αγαπω και μ αγαπουν, κι οποιος λειπει ειναι αναντικαταστατος.

Παιζουμε ο ενας για τον αλλο, κι ετσι ειμαστε ενα. Ειμαστε ενα...                                      28.10.11

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

φαινονται τα πραγματα οταν πραγματικα τελειωνουν...

(για το αν)...και ας ηταν σ ενα δωματιο με την ταμπελα κολαση. Με τοιχους χρώματος |||||||| και μερικες αφίσες με αιχμηρά αντικειμενα γυμνα σωματα και σχηματα να μπαινουν μεσα σε αλλα σχηματα. Με ενα κρεβατι στη μεση, στρογγυλο και με κοκκινα στρωσιδια. χωρις μαξιλαρι με γυαλινο ουρανο να βλεπεις αστερια και εναν τοιχο μοναχα παραθυρο να ακους το κυμα. Συναισθητικη η αγαπη μου για σενα, αφου σ αγγιζω με τις σκεψεις και με τους χτυπους εμαθα να μετραω τα λογια σου.



Φευγεις και γυριζεις, οτι θελεις κανεις, αφου παντα βρισκομαι να σου δινω το περιθώριο. Μα δεν εχω καλυτερο απτο να φευγεις και να γυριζεις ξανα. Δεν εχω καλυτερο απο το να γυριζεις ξανα. Τις στιγμες εκεινες που μου θυμιζεις τι ηχο εχει πραγματικα το ονομα μου και πως ειναι να ξεχναω το παρελθον για τοσο.

Μαθηματικο λαθος, μπορει και λογικο τωρα που το σκεφτομαι, μα ακομα δεν εχω μισησει τον εαυτο μου. Πως μπορεσα να σε υποτιμησω, την ελευθερια πως νομισα οτι νικησα πες μου μονο;. Δεν πειραζει. Υπηρξαν μερες που εσυ υπεφερες πιο πολυ, κι ηταν στιγμες που δεν κοιτουσα μεσα σε σενα.

Ξερεις κατι; Απογοητευτηκα. Δε μπορω παρα να ειμαι αυτο που ξερεις και να αγαπαω με τον τροπο που βλεπεις (αν και την ποσοτητα την αγνοεις ακομη). Δε μπορω παρα να σου δινω τον εαυτο σου που αξιζεις. Δε μπορω παρα να σε περιμενω...

Κι η Σ λεει πως φαινονται τα πραγματα οταν πραγματικα τελειωνουν...


Σ ενα μπλογκ απο πολυ μακρια :
Να νιώσω την παρουσία σου μόνο.
Όπως τότε που μου έπιασες το χέρι μεσ' τον αυθορμιτισμό σου...
Τότε που παραλίγο να με φιλήσεις αλλα δίστασες.
Πολύς κόσμος για δύο σαν και εμάς....

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Οι λεξεις παντα φτανουν!

Κι αν εισαι ανικανος να δεις την ουσια, τοτε μπορεις να ερωτευτεις τους τοσους που εμαθαν να λενε. Αν εισαι ανικανος εισαι αξιος της τυχης σου. Ονομασε το ευτυχια, κ δε μπορω να πω, εισαι. Μα δε θα μαθεις ποτε την αλλη διασταση της λεξης, δε θα μαθεις ποτε πως υπαρχουν κι αλλα περα απο το δικο σου μπορω. Ο,τι ειχα σχεδον εκανα για σενα, να το ξερεις.

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

τι να συγκριθει με την ιδιοτητα σου να μου ανηκεις;!

Και τι με νοιαζουν ολοι οταν εχω εσενα...
Η ομορφια τριγύρω ποτε αρκετη μπροστα στη δικη σου.
Βλεπεις πως να συγκρινεις την αλήθεια με την απατη!

Η δευτερη κερδιζει με ανεση και διαφορα...
Σ αγαπω και θελω να το φωναζω μοναχα, ετσι του αρμοζει.
Γεμισα τους τοιχους και σε στιχους εγραψα αυτα που ηθελα.
Δε με νοιαζει κανεις και τιποτα. Τι να συγκριθει με την ιδιότητα σου πλεον να μου ανήκεις;!
Κι αν απο παντα δε με νοιαζει τιποτα, αυτο σημαινει πως σιγουρα τωρα υπαρχει η διαφορα σου, η διαφορα που εφερες!
Αφου απο παντα δε με νοιαζει τιποτα και τωρα με νοιαζεις εσυ....


Θα ξυπνήσω αυριο και θα ναι ολα ψεμα μα σημερα δε με νοιαζει τιποτα σχεδον...

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Και σε κοιταω στα ματια να μιλας γι αγαπη
και ειναι δικος μου ο ηχος της φωνης σου
και μουσικη στη σκεψη σου...

Τοση μουσικη που ανατριχιάζω και τα χερια μου τρεμουν. Κι οταν σε βλεπω, ειναι σα να σε συναντησα τυχαια κατω απο τον πυργο του αιφελ αναμεσα σε ξενους, πιθανοτατα γαλλους. Και δε μπορει γαμωτο ολα τα τραγουδια ή να λενε για σενα ή να λενε για μενα! Πραγματικα... Οπως δε γινεται να γραφω και ασυνείδητα οι λεξεις μου να φωναζουν το ονομα σου καθε φορα. Βλεπεις θελω να απαλλαγώ απο σενα να ειμαι ελευθερη και παλι αλλα ποιον πολεμο θα εχω να παλευω τοτε; Ποιο οχι θα εχω να νικησω; και ποιο εγω μου θα τραγουδαει οπως για σενα;

"Ασ'το να κυλήσει, ασ'το να παει και να ρθει..."

- Μπορεί να χαθώ κι εγώ.
- Θα έρθω να σε βρω.
- Κι αν δεν μπορείς να με βρεις;
- Θα μπορέσω.
- Κι αν είναι σκοτάδι;
- Θ' ανάψω κερί.
- Κι αν λιώσει το κερί;
- Ως τότε θα σ' έχω βρει.
- Κι αν όχι;
- Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω.

Δοξιάδη  Ανθή

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

Ολα τελειωνουν, Μα μονο οταν ερχεται το τελος.

    Εσυ εκει, οπως παντα στη θεση σου. Λευκα χαρακτηριστικα. Μα πια οχι καθαρα, ουτε καν ξεκαθαρα. Ολοι προσπαθουν, με το δικο τους τροπο να σε διωξουν, εγω πιο πολυ απ ολους, να σε θελω λες; Απο φωτια εγινες τωρα παγος. Πικρη αισθηση, ονοματα, αφη χιλιαδων, οψη εκατονταδων. Εχω ξεχασει και στη μυρωδια δε θα αναφερθω.
      Παντα στη θεση σου,
δεν τα καταφεραν ακομα
κι εκεινοι που προσπαθησαν πολυ.
Η δυναμη σου νομιζω περισσευει.
      Εγω παντα αντιθετη, φοβισμενη, μονη. Παντα μονη, τοσο μονη, εσυ στη θεση σου. Μενεις εκει χρονια τωρα κι ο τοιχος πισω σου γεμιζει αιμα και απατες. Χωρις να σε γνωριζουν σε εχουν μισησει, εχουν κανει προσπαθεια να σε εξηγησουν κι ακομα πιστευω εγω πως σ εχουν λατρεψει.


     Καλοκαιρι ηταν οταν σε ειδα τελευταια φορα, και ειπα στον εαυτο μου, "ενταξει υπαρχουν και τετοιοι ανθρωποι." Περνουσαν οι μερες, ενω εγω τις νυχτες το σκαγα απ' τα σεντονια. Ζωγραφιζα θαρρω πως, παρελθον σε λευκες σελιδες, τοτε δε φοβομουν το κενο, ή τουλαχιστον μπορουσα να το αντιμετωπισω καταματα.
     Ηρθε μια μερα και με ρωτησε γιατι δε φαινεται το προσωπο σου, δεν ηξερα τι να της απαντησω, της ειπα λειπεις σε ταξιδι κι οτι θελει να ρωτα εμενα. Εκεινη ερωτευτηκε τη φωνη μου, καθολου παραλογο αφου δεν ειχε ξαναδει ανθρωπους σαν εμας. Μου μιλουσε οσο πιο συχνα μπορουσε, δε ρωτουσε μα ηθελε να μαθει, δε γνωριζε μα κατα βαθος ηξερε.
     Δεν αναφερθηκε ξανα σε σενα μετα την πρωτη φορα. Ζητουσε να μαθει τα νεα μου μα για σενα τιποτα. Χαιροταν οταν τραγουδουσα και δεν αναρωτηθηκε ισως ποτε για την ιστορια, την πραγματικη ιστορια. Τα βραδια δεν κοιμοταν αν δεν της ελεγα καληνυχτα, και οι μερες της ηταν αδειες, ωρες ωρες σκεφτομουν πως δε ζουσε πριν απο μενα.
    Προσπαθησα να της μαθω πραγματα, ηθελα να καταλαβει πως τα νοητα πλαισια δεν πρεπει να υπαρχουν στην ποιοτητα της αγαπης. Ηθελα να πιστεψει πως τα αστερια δε μπορουν να μετρηθουν και να κατανοησει πως μπορει να σκεφτομαι. Να διευρυνει τους οριζοντες της, να αντιλαμβανεται τις διαφορες στους ανθρωπους. Και σ ολα αυτα ηθελα να εχει μετρο για να μην με αποκτησει ως αναγκη, για να ειναι καλα χωρις εμενα, για να μην χαραζει το ονομα μου με το χρονο. Ηθελα να ειναι καλα και ελευθερη ισως και να την αγαπουσα λιγο. Την προσεχα με το δικο μου τροπο. Ετσι τα καταφερνα με τις δικες μου παρορμησεις και μπορω να σου πω αυτη η σχεση μου εκανε και μενα καλο...


      Μια μερα ελειπα απο το σπιτι. Εκεινη μπηκε στο δωματιο σου, καταλαθως ή οχι δε μπορω να ξερω. Απο τοτε εφυγε και δεν ξαναγυρισε. Αφησε μονο ενα γραμμα να λεει πως φοβαται και να γραφει πως θα μ αγαπαει και συγγνωμη.
     Εγω μοναχα κλειδωσα την πορτα σου και κλαιω απλα τα βραδια για ολους τους ανθρωπους που εχασα και καποτε μ αγαπουσαν πραγματικα. 


...

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

Εφυγες...


Γιατί από τους ανθρώπους της ζωής μας, τελικά μας ανήκει μια μονάχα εκδοχή. Μπορεί να είναι καλή ή κακή, ταιριαστή ή αταίριαστη, ευλογημένη ή καταδικασμένη. Το σίγουρο όμως είναι ότι πρόκειται για τη μία και μοναδική εκδοχή που μας αντιστοιχεί. Κι όλες οι άλλες εκδοχές, αν τύχει ποτέ και τις συναντήσουμε, δε θα είναι παρά φευγαλέα φαντάσματα που μας προσπερνούν απρόσμενα τις νύχτες μέσα σε διερχόμενα αυτοκίνητα. (απο εδω)

Πότε ξεχνάς;
Ποτέ, αν δεν είσαι έτοιμος πρώτα να θυμηθείς... (απο εδω)

Εφυγες πριν χρονια τον ιδιο καιρο...

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

...μονο η αγαπη στα δικα σου παραμυθια

Να δες το! Ειμαι επιρρεπης.
Και το πιο γοητευτικο ειναι οταν
μιλαω για σενα και τους αλλους-για μενα και αυτους.

Παλι καλα που η αγαπη πεταει...

Καλημερα       λοιπον.
Θα (σε) περιμενω...

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

All I wanna do is get off...

Και μια ζωη ξερεις τι εχεις καταφερει;
 -Να νομιζεις και να θεωρεις
 -Να μιλας ασχημα
 -Να μη δινεις χωρο στους αλλους
 -Να κοιτας μονο τον εαυτο σου

Πες μου οσες φορες θες οτι ειμαι κακη φιλη.
Εγω πολυ απλα δεν προκειται να στο πω ουτε μια.

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

This useless helpless feeling...

Δεν ξερω αν πρεπει να υπολογιζω σε σενα.
Kατι με μαγκωνει και μου λεει οχι.
Δε γινεται. Eτσι απλα.
Ισως επειδη οταν εγω δενομαι

πολλα πραγματα αλλαζουν.

Φθινόπωρο, κυριακη πρωι και θα περιμενα τα συννεφα και μια ψυχρα υπο αλλες συνθηκες.
Δε με πειραζει να διαβαζω, μ αρεσει, ειδικα μαθηματικα γιατι νιωθω εξυπνη και οταν εχω απορία παιρνω τηλεφωνο τη Σ κι εχει πλακα.

Ελπιζω σ ενα χρονο απο τωρα να φευγω μακρια.
Ξερεις, τα πραγματα σου τα χω δωσει στην Ε για να μην τα πεταξω. 


   Δεν ξερω και παλι, αν επιβάλλεται να ειμαι μονη μου για να εξιλεωθεί αυτο το απωθημένο στο τελος. Αν επιβάλλεται να πονεσει τοσο για να εχει αξια ή αν αξιζει απο μονο του. Αν και τωρα που το σκεφτομαι εχω αξια δεν ειναι το ιδιο με το αξιζω...
   Και να, απλως αναρωτιεμαι τωρα που θα λειπεις αν θα ειναι το ιδιο.
Αν πρεπει να επιμενεις σ ενα λαθος ας πουμε ή να ξεκινας απο την αρχη την ασκηση.
Αν οντως μ αγαπαει τοσο οσο λεει ο Ν. Αν και που υπαρχω στο μυαλο σου.

Θα καταλαβεις αραγε οτι λεει για σενα στο τελος στην αρχη και καπου στη μεση;
Να απλως αναρωτιεμαι αν ειναι τοσο κουραστικο να (σ) αγαπαω οπως μου εμαθαν καποτε ν αγαπω;
Ή αν απλα στους δρομους του τελους βρισκεται η αρχη με καθε τι που αγαπαω πραγματικα...



Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

Τις μερες που θα ρθουν να ζωγραφιζεις στις γραμμες μου...

Μερικες αναρτησεις, λιγος χρονος, και να πω "τελος".
Αυτα χρειαζονται οταν εχεις μαθει το κολπο.


Ύψιλον γάμμα: τι ωραιο να μη σε νοιάζει τι λενε οι αλλοι....



Να με αγαπήσει η τυχη μια φορα αν ειναι...!


Στους φιλους που αγαπω.


Ο Αμλετ της σεληνης

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

Λαθος φοντο...

    Σηκωθηκα απαλα απο το κρεβατι, φορεσα τα αθλητικα μου χωρις καλτσες και το φουτερ του Άγγελου, οσο πιο αθόρυβα για να μη σε ξυπνησω. Πηγα στην κουζινα, η πορτα του μπαλκονιου ηταν ανοιχτη κι εβαζε ψυχρα κι ο ουρανος ειχε μαυρα συννεφα. Εβαλα γαλλικο να γινεται πηρα τα κλειδια απο το τασακι το πορτοφολι φορεσα τα γυαλια ηλιου μου και βγηκα απο το σπιτι.
    Στο ασανσερ εγραφε το ονομα σου, εχω αρχισει να πιστευω πως πουθενα δεν το γραφει αλλα ειμαι εγω που παντου το διαβαζω. Η μαυρη οθονη εδειξε το μηδεν κι εφτασα στο ισόγειο. Βγηκα στο δρομο απο την κατω πορτα κι εφτασα με μεγαλα βηματα στο φουρνο. "Δυο κρουασαν βουτυρου παρακαλω. Ή μαλλον! Ενα σοκολατα κι ενα βουτυρου." Εξω ετοιμαζε βροχη, Νοέμβρης βλεπεις. Δεν ανησυχώ σε σκεπασα καλα πριν φυγω. Πληρωσα και βγηκα ξανα στον παγωμενο αερα της Θεσσαλονίκης. Εφτασα χωρις να το καταλαβω σπιτι.
    Στο ασανσερ ξανα το ονομα, και επαναληψη του σχεδιου ως τον πεμπτο οροφο. Μπηκα μεσα πηγα στην κουζινα γρηγορα αφησα τα κρουασαν πανω στο τραπεζι τα κλειδια μου στο τασακι και το πορτοφολι διπλα. Αθορυβα εφτασα στο δωμάτιο που εσυ κοιμοσουν σε χαζεψα για δυο στιγμες, καθολου αρκετες θα ελεγα. Έπειτα εβγαλα τα παπουτσια και φορεσα τις καλτσες του σπιτιου. Παλι στην κουζινα, εβαλα τα τοστ στην τοστιερα. Ο καφες ηταν ετοιμος ενω λιγα λεπτα μετα και τα τοστ. Ανοιξα το δισκο, προσθεσα δυο κουπες καφε ενα πιατο με τα κρουασαν κι αλλο ενα με τα τοστ. Εβαλα και λιγο χυμο σε περιπτωση που δε θες καφε..

Ενα περιεργο πραγμα ολα (να) γινονται σ αυτη την πολη..!

(1/Τ) R E E (=Κ) Οhm(V=IR)

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

| ε & ε |

Πολη με πολλα φωτακια. Μικρα και μεγαλα φωτεινες επιγραφες, φωτισμενες πλατειες, φαναρια... Εκεινη περπατα μεσα στον κοσμο. Αχ πραγματικα, ποσο ομορφη μπορει να ειναι και ποσο πολυ αυτο μπορει να την ξεχωριζει απο τους αλλους.
Μιλαει στο κινητο, εχει πιασμενα τα μαλλια της και κοιτα στο κενο. Διαφωνει φαινεται με το συνομιλητη της και αλλαζει το βημα της αναλογα με τη συζητηση. Κουνα νευρικα τα χερια της, στον αντιχειρα φορα ενα διακριτικο δαχτυλιδι, στον καρπο ενα λαστιχακι κι ενα δερματινο περικαρπιο. Τριβει τις παλαμες της στο τζιν της, δαγκωνει το κατω χειλος της και σταματα, κατι μαλλον θα της τραβηξε την προσοχη. Κλεινει το τηλεφωνο και μετα λυνει τα μαλλια της...

Οταν τραγουδαει τα τραγουδια μου την ερωτευομαι... Ξερεις μ αρεσει που τραγουδωντας ειναι σα να γινεται εγω. Εκεινες τις σημαντικες στιγμες που εννοει τις λεξεις κι ακουμπα στο δικο μου παρελθον και σχηματιζεται και βγαινει απο το δικο της σχημα και ισως κατανοει την δικη μου ερμηνια για την απατη... Και ξερεις τι εχω εναν ανθρωπο που μου δινει την ευκαιρια να παρω δινοντας πισω τον εαυτο που θελω να εχω... Γινεται αυτο που θελω να ειμαι, ειλικρινης ουσιαστικη και "εκει"...

Αμα ηθελες θα με εκανες οτι ηθελες, ισως ομως να μην ειναι αυτο το ζητουμενο σωστα;

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011

5.11.2010

` Εμ, εγώ βασικά κάνω αυτό το λάθος...
` Δεν πειράζει, όλοι αυτό κάνετε...
` Αυτοί που ξέρουν. Εγώ δεν ξέρω...
      Ξεκινάω... 
                                                                             Πάση 

` Θα το ακούσουμε όλο,σωστά; 
` Ναι καλέ όλο..τι τώρα 
  
               (...)

` Αυτό. Πως ήταν;... (;)
` Δικό σου;
` Ναι. Θυμίζει τίποτα;
` Όχι.   Θα πρεπε;
` Όχι .Γι αυτό το λέω
` Ναι είναι πολύ ωραίο, μα πιο πολύ μου άρεσε που έτρεμαν τα χέρια σου... Φεύγω. Γεια
` Έι δεν είναι αστείο!
` Μα κι εγώ δεν το είπα για αστείο . . . (!)

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

"δε χαθηκα. ΜΕ ΕΧΑΣΕΣ"

Μου λείπεις...

Οχι πολυ, να γιατι μπορω και συγκεντρώνομαι αλλου και σε ξεχναω.

Μα δεν εισαι καπου εδω γύρω κι εχω ξεχάσει τη φωνη σου να λεει το ονομα μου.

Ψαχνω δικαιολογίες για μας.


Ορισε μου ενα τελος και θα φτιαξω την αρχη μας.

Διωξε με και θα σε κανω να με θελεις παλι πιο πολυ αυτη τη φορα, χωρις αναστολες.

Μα ομως οχι αλλο ετσι.

Μουδιασα και η σκεψη σου στέγνωσε...

Αν ένιωθα οπως παλια θα σου ελεγα φιλησε με....

|Οταν θα μαθεις τον εαυτο σου θα δεις απουσια να σημαινει και θα με ψαξεις|

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

Για να καταλαβεις...

...δεν εχω πει ποτε εμεις και να εννοω εσενα κι εμενα!

Αποφάσισα να μη γραψω, δεν εχω κατι να πω αρα δεν υπαρχει λογος, θα διαβαζα τις νεες αναρτησεις στα ιστολογια γνωστών και τιποτα. Μα καθε φορα που διαβαζω τις σκεψεις σου βρίσκω τα βήματα μου τα επομενα, βρισκω αυτο που θελω να σκεφτω μα ειπες.

Ξεχειλίζουν οι λεξεις σου και να παψω δε μπορω. Θα σου μιλαω, κι ας μην απαντας. Θα γραφω για σενα κι ας μη με διαβαζεις. Θα αρνούμαι πως σε θαυμαζω. Οπως ακομα δε μπορω να μην σε κοιταω αδιάκριτα οταν σε συνανταω τυχαία...

Αναρωτιέμαι μετα απο καθε αναγνω(ρι)ση πως να γινεται αραγε καποιος σημαντικος κι αν η ουσια ταυτιζεται με την ευτυχια μας. Και σκεφτομαι, πως ενας ανθρωπος με μια ψυχη σαν τη δικη σου θα βρει καποιον αντάξιο; Και σε λυπαμαι καρδια μου που θα τριγυρίζεις τους ποταπούς σου ερωτες μπροστα σε σενα, μπροστα στον δικο μου ερωτα...

Βλεπεις θελω να γραψω κι αλλα
και να σε θυμηθώ ξανα
και να σ αγαπησω παλι,
μα ειπαμε δεν ειναι ωρα τωρα...
Εξαλλου ισως μια μερα
σε θελήσω περισσότερο απ οτι μπορω να διαχειριστώ
και ισως τοτε πλησιασω αρκετα...

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

?

Σκοτείνιασε μα μου κρατας το χερι...
/ΤΟ ΣΚΟΥΡΟ ΓΚΡΙ ΤΗΣ ΣΙΓΟΥΡΙΑΣ, ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΌΤΗΤΑ ΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ\

 
    Ειναι ενα μερος που πανε ολοι οι πληγωμένοι ανθρωποι, μα ειναι ενα ακομα, νησι μαλλον γιατι απο δω που ειμαι βλεπω θαλασσα, που πανε λιγοι απο εκεινους.
   Τους ακουω απεναντι τα βραδια να θρηνούν με γέλιο, κι αντηχεί ο ουρανος και τα αστερια φέγγουν σταθερα, αταραχη κι αυτη η νυχτα. Μα στο τραγουδι τους ξερω τα λογια κι αν τραγουδουν τραγουδω κι εγω μαζι.
    Οι κοντινοι μου γειτονες οταν τους πιανει πεινα ερχονται εδω και κλέβουν τα εφοδια μας, και μας φοβιζουν. Αφου εχουν καταστρεψει τη δικη τους γη παιρνουν απ τη δικη μας και ειναι ενταξει μετα.
     Τελικα κατέληξα πως εκεινους του απεναντι τους σιχαινομαι. Μα πρεπει να μαθω να ζω ετσι και να φυλάω το σπιτι και τα υπάρχοντα μου απο δαύτους... Απλως ωρες ωρες, αναρωτιέμαι αν βρεθηκα κατ' ευθείαν εδω ή αν περασα απο εκεινον τον τοπο πρωτα. Κι αν ναι, ποσο καιρο ημουν εκει. Ποσο καιρο αγνοούσα το κοκκινο, ποσο καιρο δεν ηξερα πως να κλαιω και τι γευση εχουν τα δακρια, ποσος καιρος παει που σ εχω χασει;... Σε ποια πλευρα βρισκομαι τελος παντων;!

Μα για σενα ξεκίνησα να γραφω και παλι δεν τα καταφερα. Δεν ξερω γιατι...

(...)
Εἶναι μεγάλη ἀνάγκη πεῖτε της
εἶδα στὸν ὕπνο μου ὅτι πέθανε κι ἐγὼ
μικρὸ παιδὶ κατουρημένο γοερὰ
μούσκεμα ὁ φόβος ὡς ἀπάνω
κι ἀκόμα νὰ στεγνώσει.
Νὰ ῾ρθεῖ νὰ τὸν ἀλλάξει.

Ἂν δὲν μπορέσει, τῆς λέτε ἀκόμα ὅτι
ὡρίμασε ἐκείνη ἡ παλιὰ φοβέρα της
πὼς θὰ μὲ φάει ὁ γέρος ἂν δὲν τελειώσω
τὸ φαγητό μου.
Ὡρίμασε ἔγινα γεῦμα γήρατος.
(...)
|Σας αφησα μηνυμα Κικη Δημουλα|