Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Αγαπ

Αναρωτιεμαι πολυ γιατι γραφω τα διαφορα που γραφω εδω μεσα. Συνηθως τα πιο ασχημα. Η απαντηση ειναι γιατι θελω να θυμαμαι, κι οσο πιο πειστικο στην αληθεια της καταστασης μου το κειμενο τοσο πιο εγκυρη θα ειναι η ευθεια που θα στοιχισει μεσω της αναφορας το σημειο με το μελλον.

Ενα προς ενα. Αυτο ειναι που δε θελω να ξεχασω σημερα.
Σημερα δε θελω να ξεχασω οτι παρατηρησα για αλλη μια φορα ποσο ενα προς ενα ειναι καποια σημεια με τα συναισθηματα τους. Κι η μνημη ευτυχως εδω δεν εχει σημασια καμια γιατι η εμπειρια ειναι καθε φορα απο το μηδεν αλλα και με την οικειοτητα του παντα.

Εγω ξεχνιεμαι και η εμπειρια, μου ειναι λες και απο το τιποτα, ενω ηδη εχω χτισει συμπαντικες θεωριες.

Σημερα, πανω στην κουβεντα θυμηθηκα. Και θα μπορουσε κανεις να πει πως δεν εχει σημασια να θυμασαι αυτα που κρατουν για παντα και που δε θα χαθουν, ομως ενιωσα πολυ ζεστα.

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Το συμβεβηκος

"Ειχα πει πως θ αλλαξω κι οσο αλλαζω σου μοιαζω" Αυτο της συμβαινει και της το χω πει με διαφορους τροπους.

Εμενα παλι μου συμβαινει ενα τελειωμα μια κατρακυλα, μια συνδεση με το μεσα μου που αφηνει τους φοβους απεξω να μου χτυπουν την πορτα με κρισεις πανικου. Που με κανουν με τη σειρα τους να πνιγομαι απο το οξυγονο και κανουν την καρδια μου να χτυπα πιο γρηγορα και να παραγει να παραγει για κανεναν και για το τιποτα. Κι εγω ολο να κρουβομαι και να νιωθω το διαφραγμα μου να δενει σα σκοινι απο τη μια κλειδα μου στην αλλη.

"Μα καπου εδω καταλαβα, τα πραγματα εδω πως θα πηγαινουν"

Σκεφτομαι εκεινη τη μερα που η λυπη με ειχε ισοπεδωσει μεχρι το σημειο.

Υστερα φορω τα ακουστικα μου και ακουω, τι αλλο, το τραγουδι μου που λεει πως εχεις φυλαξει τα μυστικα μου.

Υστερα διαβαζω ερευνες για ναρκωτικα να δω απο τι εχω γλιτωσει, ακομα.

Υστερα ερχεται η νυχτα και με πιανουν οι φοβοι της μερας και δε μπορω να κοιμηθω.

Υστερα κλαιω και σκεφτομαι πως πιστεψα πως δεν εννοουσες...

Υστερα στοχοθετω για εκεινη την ωρα που θα βγω απο το δεν.

Μετα δενω τα ποδια μου γιατι αλλιως με ρωτουν γιατι δεν παμε βολτα.

Μετα ψαχνω κατοικιδιο, υστερα κοιτω σπιτια για μετακομιση.

Υστερα κανω ερευνα για τη διπλωματικη μου.

Μου περναει απο το νου να βγω. Και που να παω;

Δε θελω να παω πουθενα, θελω να πεθανω.

Θελω να μην ειμαι αυτη που ειμαι.

Θελω να θυμαμαι αυτη τη μερα για να μην παραμυθιαζομαι τις αλλες πως ειμαι αξια για κατι.

Πρεπει να χωρεσω κι εγω στον κοσμο καπως...

Υστερα ακουω αυτη τη μουσικη που ειχα γραψει τοτε για τη μανα μου.

Και παω μεσα στο δωματιο μου ξαπλωνω στο κρεβατι και φανταζομαι τη ζωη μου απο δω και περα.

Υστερα πεθαινω δυο φορες και ζηταω απο καποιον να με συνταγογραφησει σε καποιον σκυλο.

Υστερα κοιτω εξω και βλεπω ολους εσας να συνεχιζετε τη ζωη σας.

Μα πως μπορεσα να κλειστω στο κελυφος μου χωρις να κανω τιποτα;  Πως μπορεσα να γινω βαρος της γης;

Επαψα,  κι εδενα τα χερια και τα ποδια για να μη ρωτουν την καρδια τι συμβαινει.

Υπαρχει ενας ανθρωπος που ανησυχησε για μενα...

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Bajo tu influencia


Τα συναισθηματα ειναι υγρα και τρεχουν στο αιμα μας για να μας φτασουν. Κι οταν μας ξεπερνουν χυνονται στα ποταμια και στις λιμνες κι υστερα με τον κυκλο του νερου στη θαλασσα. Γι αυτο οταν βρισκεσαι κοντα τους η σκεψη μου περναει πανω απο το σωμα σου. Γι αυτο δε θα παψουν ποτε οι συνδεσεις, και δε θα παψουν, και θα ειναι σεξουαλικες. 

Κι ολα συμβαινουν εκει, στη ροη της ευλογημενης φωτιας. 
Στα διαμερισματα εντος μου που ξανασυναντιουνται.


Η χαρακτηριστικη μνημη της πλατης για το υφασμα. Το ρουχο εκεινο που οταν την ξεσκεπαζει τριβεται απαλα πανω της ενω ανατριχιαζεις απο το κρυο.


Το τι συμβαινει στο σωμα σου και το τι θα κανω να συμβει υστερα.




Μπρουμυτα. Παυουν ολα. Σφιγγεσαι. Μου ζητας. Σου εχω δωθει ηδη. 


*

Με φοβιζει αυτη η ζαλη και το ποσο πολυ μου αρεσει. Εξαρταται απο σενα και γι αυτο ειναι τοσο (εδω τα ελληνικα παρουσιαζουν κενο) ... .


Νιωθω πολλη δυναμη η οποια σημαινει πολλα πραγματα και ειναι δυνατη και μπορεις να βασιστεις πανω της.


Συνειδητοποιωντας σε αγαπω.

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

(...)πριν απο 3 λεπτα

Μια διακοπη ρευματος που δεν επηρεασε τη νυχτα.

Εγω τα πρωινα ελπιζω να βρεξει και να βρεχει ωστε να ξεπλυνει τη σκεπη και οι λογοι να σταματησει να μην αρκουν και να με πνιξει μπας και ζησω την επομενη ζωη που περιμενω να ξυπνησω και να γινω ανταγωνιστικη για τους νομους γυρω απο την παιδεια που ετσι μας θελουν και για καποιους ειναι ενταξει αλλα για αλλους δεν ειναι γιατι ειμαστε εμεις που μενουμε απεξω και δε μπορω να καταλαβω τις αναρχικες καταβολες μου και εαν αυτες ειναι τετοιες γαμωτο γιατι οι λεξεις για μενα δε σημαινουν αυτο για το οποιο εχουν φτιαχτει να αναφερουν κι ετσι ξεχνω και δε μπορω να σημειωσω τιποτα πραγματικα και αναγκαζομαι σε μια ατερμονη μνημη και προσπαθεια να μην αδικηθω απο ολα αυτα που ηθελα να ζησω μα δεν δυστυχως θα ερθει και το αυριο να διαβαζω ενεργος πριν απο 3 λεπτα χωρις ενεργεια να σηκωθω απο τη ζεστη μου καταντια ωστε να μιλησω μπροστα σε κοσμο και ισως που ξερεις μια μερα αυτο να γινει το επαγγελμα μου και να μιλαω για ποιοτητες αισθησιοκρατικες και ποσοτητες γεωμετρικες μετρησιμες οπως ο χρονος διαμονης στη χωρα στην οποια θα διαλεξεις το επαγγελμα σου και να μαθεις τη γλωσσα του σωματος των ανθρωπων αναμεσα στους οποιους υπαρχουν ιστοριες που εγω δεν εζησα και παντα ημουν απεξω απο αυτη τη ζωη που θελει τους γηγενεις να ξερουν για το χωμα τους .

Κι υστερα ξερω πως το να θαυμαζω μου αρεσει το ιδιο πολυ με το να μαθαινω.